Shades of Earth – Beth Revis

9780141333700

rating 3 vd 5 - Willemijn

Amy and Elder have finally left the oppressive walls of the spaceshipGodspeed behind. They’re ready to start life afresh–to build a home–on Centauri-Earth, the planet that Amy has traveled 25 trillion miles across the universe to experience.
But this new Earth isn’t the paradise Amy had been hoping for. There are giant pterodactyl-like birds, purple flowers with mind-numbing toxins, and mysterious, unexplained ruins that hold more secrets than their stone walls first let on. The biggest secret of all? Godspeed’s former passengers aren’t alone on this planet. And if they’re going to stay, they’ll have to fight. Amy and Elder must race to discover who–or what–else is out there if they are to have any hope of saving their struggling colony and building a future together. They will have to look inward to the very core of what makes them human on this, their most harrowing journey yet. Because if the colony collapses? Then everything they have sacrificed–friends, family, life on Earth–will have been for nothing


Paul Sweeney zei ooit: ‘You know you’ve read a good book when you turn the last page and feel a little as if you have lost a friend’. Op dat statement zeg ik volmondig: amen! Een serie uitlezen is nooit leuk (ook al geeft het je wel een kick als je erachter komt dat je al 1200 pagina’s door gebracht hebt met je favoriete personage). Bij veel series heb ik een voldaan en afgesloten gevoel als ik het uitgelezen heb. Het verhaal is ‘done’, het probleem is ‘fixed’ en de personages zijn ‘(un)happy’. Dit had ik helaas bij Shades of Earth helemaal niet. Het verhaal rommelt en wiebelt nog steeds in mijn hoofd.

Shades of Earth is het slotdeel van de Across the Universe Trilogie, geschreven door Beth Revis. De andere twee delen heb ik ook gelezen en gerecenseerd (bekijk hier Across the Universe en A million Suns). Shades of Earth vond ik een iets wat rare afsluiter van de trilogie. Ik moest heel erg wennen aan de setting toen ik begon met lezen. Beth Revis heeft ervoor gekozen om dit laatste deel in een totaal andere omgeving te laten plaatsvinden. We verlaten Godspeed en reizen af naar de alienachtige, enge, onbekende wereld van Sol-Earth. Ik miste Godspeed en wilde helemaal niet weg van dit schip, net zoals veel personages in het boek zelf. Het was een vreemde ervaring om ineens uit de claustrofobische, bekende wereld van het schip te gaan, op weg naar de onbekende en grenzeloze planeet. Er zit dus een breuk tussen de eerste twee boeken en het laatste deel. Ik weet nog steeds niet of dit juist tof is (Beth Revis wilde juist dat je je bevrijd maar ook angstig voelde) of stom (als lezer raak je gehecht aan het verhaal mét een bepaalde setting).

Ik begon het boek dus met een wat recalcitrante en sceptische houding, die alleen maar gevoed werd door het feit dat er niks spannends gebeurd tot en met pagina 235. Het was van alles niets: te veel heen en weer geslinger, te weinig liefde, te weinig ontwikkeling, te veel nieuwe dingen, te weinig feiten, te veel mysterie: te veel en te weinig van alles dus. Revis had in deel 2 van de trilogie moeten stoppen met de riddles van Orion. In dit deel gaat ze (ondanks dat we ons niet meer in Godspeed bevinden) hier mee door. Ik werd er een beetje moe van. Het irriteerde me dat ik als lezer werkelijk niets wist. Revis gooit je heen en weer. Telkens denk je ‘O, is dat het! Wat ingenieus!’ en dan gooit Revis er weer een tegendeel bovenop. Ze blijft zo spelen met realiteit en mysterie dat het op een gegeven moment een grote puinhoop was in mijn hoofd. Ze ging hier zo lang mee door, dat ik de ontdekkingen van Amy en Elder op een gegeven moment gewoon niet meer serieus kon nemen (immers, het is over 3 bladzijdes toch niet meer waar).

En het einde dan? Was die alles verhelderend? Nee. Totaal niet. Heden, verleden, toekomst: alles loopt uiteindelijk door elkaar. Ik heb een paar minuten voor mij uit moeten staren om te reconstrueren wat er nou chronologisch precies gebeurd was.  Het verhaal zit absoluut sterk ik elkaar en het klopt helemaal, maar daar kom je pas achter op het allerlaatste moment. Als lezer kom je te veel in contact met valse waarheden die je wel onthoud en moeilijk uitbant. Om het einde heb ik ook ontzettend moeten huilen. Het was een literaire slachting in mijn hoofd: Revis is totaal niet zuinig met en lief voor haar personages. Revis schrijft op pagina 421: ‘Something inside my soul snaps like a string pulled too tight.’ Ik had precies dat gevoel. Het einde was een te harde klap in mijn gezicht. Dat in combinatie met de rommelige verhaallijn maakte me onwijs boos. ‘Wat krijgen we nou, Revis?’ dacht ik ‘Niet is wat het lijkt en alles is niet wat het is EN uiteindelijk heeft Amy ook niets meer over? Rot gauw op! Dit is zo gruwelijk oneerlijk!’

Al deze kritiek neemt niet weg dat Shades of Earth een ontzettend spannend en vermakelijk boek was. Ik heb de laatste 300 pagina’s in een adem uitgelezen omdat het boek gewoon niet weg te leggen was. Revis heeft een master mind dat belachelijk gecompliceerde plotten weet te creëren (die naar mijn mening net te moeilijk zijn voor een rustige leesavond). Het einde is verpletterend, maar helaas kom ik niet van dat onvoltooide gevoel af. Misschien komt dat mettertijd. – WH

Geïnteresseerd? Bestel Shades of Earth eenvoudig en goedkoop bij the Book Depository!

Paperback

Free Delivery on all Books at the Book Depository