Dingen die we zeker weten – Jessi Kirby

Kirby_Dingen-die-we-zeker-weten-hr

rating 5 vd 5 - Willemijn

Het lukt Quinn maar niet om de draad van haar leven weer op te pakken na de dood van haar vriendje, Trent. Het enige wat haar troost geeft, zijn de ontmoetingen met mensen die zijn gedoneerde organen hebben gekregen. Maar uitgerekend de ontvanger van zijn hart blijft een mysterie. In het geheim gaat ze op zoek naar deze persoon en ontdekt dat hij Colton Thomas heet en negentien jaar oud is. Ze wil hem zien – één keer maar, houdt ze zich voor…


Dit boek is verschrikkelijk. Echt verschrikkelijk. Waarom? Nou, omdat mijn ogen nog steeds branden en ik serieus mijn contactlenzen eruit gehuild heb, en ik nu dus maar mijn bril op heb gedaan om deze recensie te typen. Auw, auw, auw Jessi Kirby! Wat heb je met mij gedaan?! Dit boek is niet een tranentrekker maar een tranenzuiger. Abnormaal. En ik huil dus bijna nooit, hé. Dus moet je nagaan wat dit boek doet. Dit wordt een emotionele recensie. 1. Omdat dit ook gewoon een emotioneel boek is. 2. Ik een klein stukje van mijn eigen levensverhaal erbij ga betrekken. Ik beloof dat ik punt 2 heel minimalistisch houd, want books before bloggers, bro! Ik ben normaal gesproken helemaal geen ‘kom op, vertel je levensverhaal’-type, maar ik betrek mezelf in deze recensie wel, omdat het echt van belang was voor mijn levenservaring. Dus, vandaar.

Hebben jullie de achterflap tekst al gelezen? Ja? Bijzonder he! Nee? Doe dat eens, en blaas het verhaal leven in, zonder dat je er nog eigenlijk iets van weet. ‘Heel lang was ik degene die zijn hart had. Ik moet gewoon zien waar het nu is’ dit citaat dat op de achterkant staat, moet je letterlijk nemen. Quinn is opzoek naar het hart van haar overleden vriendje, die nu in iemand anders borst klopt, omdat hij orgaandonor was. Laat dat eens op je in werken. En probeer dan niet te huilen haha. Dit verhaal is toch heel erg bijzonder, of niet dan? Degene die durft te beweren dat dit een standaardverhaal is, mag even met mij komen babbelen haha. De achterflap tekst is gewoon echt heel erg aangrijpend.  Zal ik je eens wat bijzonders vertellen? Mijn vriend zag het boek liggen op tafel, pakte ‘m op, las de achterkant en zei “Oh, als je deze uithebt wil ik graag weten hoe het afloopt. Dat moet je me dan even vertellen. Het klinkt heel mooi.” Dat doet mijn vriendje eigenlijk nooit. Ik vertel weleens vanuit mezelf waar een boek overgaat, maar het initiatief ligt nooit bij hem. (I don’t blame him! Ik vraag ook niet naar zijn Xbox-spelletjes haha) Ik denk dat mijn vriend, Bas heet hij, dezelfde gevoelens had als ik, toen hij de achterflap tekst las. De woorden ‘hart’,  ‘hartfalen’, ‘bloed’ en ‘ziekenhuis’ hebben voor ons een nare nasmaak, aangezien ik zelf hartpatiënten ben. De achterflap tekst bezorgde me naast interesse ook angst. Ik wist dat het boek een hele emotionele rit zou zijn, en kon ik dat wel aan? Aangezien ik zelf ook hefitge ervaringen heb op dat gebied, heeft zo’n boek als deze heel erg veel impact op me. En dat had het echt!

Dit boek sloeg in als een bom. KABAM!! en Willemijn lag stuk in bed te huilen haha. Wauw. Wat een begin. Het is shattering! Wat een weergaloos verdriet.  En wat kan dat mens doeltreffend schrijven! (she is aiming for your heart and there’s no escaping!) Ik had direct een brok in mijn keel vanaf de eerste bladzijde en mijn ogen prikten van de tranen. Zeer aangrijpend. Wat Jessi beschrijft is mijn allergrootste angst. De afschuw voor de gebeurtenissen liet mijn bloed als ijs splinteren toen ik het las. Ik identificeerde me meteen genadeloos met Quinn. En dat deed pijn, heel veel pijn, omdat het bij mij zo goed is afgelopen en bij Quinn niet. Wat een verschrikkelijke dingen maakt Quinn mee. Ik voelde haar verscheurdheid. Haar schuldgevoel bij Colton, haar eeuwige liefde voor Trent. Man, wat een boek. Ik heb 30% van de leestijd lopen huilen. Ik wilde stoppen met lezen, maar ik moest gewoon weten hoe het afliep. Krijgt Quinn haar zo waanzinnig verdiende gelukkig einde? Please laat het zo zijn!

Quinn is voor mij geen fictief personage, maar ze bestaat echt. *ik klop nu om m’n hart* Hier zit ze, samen met Trent en Colton! Voor eeuwig in mijn hart geëtst. Dat komt mede door de ijzersterke identificatie die ik met haar had en door de schrijfstijl van Jessi. Het boek bevat prachtige metaforen. Het hart staat echt centraal in alle opzichten: de bron van liefde. De grond van verdriet. De oorzaak van het leven. De reden van de dood. Prachtig! Het is heel sterk en boeiend geschreven. Ik wil graag meer lezen van Jessi Kirby!

Misschien heeft deze recensie een droevig randje gekregen, sorry daarvoor. Wat je vooral van deze recensie moet onthouden is dat je Dingen die we zeker weten echt moet gaan lezen ook al wordt je er misschien verdrietig van. Moet je door boeken zo droevig worden? Ik weet het niet. The Fault in Our stars-liefhebbers houden er kennelijk van. Nou, ik dus niet. Ik heb hartenzeer en heb gejankt als een klein kind. En daarna mijn vriendje geknuffeld. Om me vervolgens schuldig te voelen tegenover Quinn. Om daarna vervolgens weer dankbaar te voelen. Gevolgd door schaamte tegenover alle mensen die het zo veel zwaarder hebben dan ik (en ik maar zeuren over mijn twee tentamens in een week. Schaam je, Willemijn). Als allerlaatst wil ik nog wat zeggen: Ik las een recensie van dit boek op de blog Avondletters, en daar stond in dat dit boek luchtig en niet verdrietig is. Huh?! Ben ik nou zo’n sentimenteel konijn? Ik hoop het, haha. In ieder geval was Dingen die we zeker weten echt een ervaring voor mij waarvan ik geleerd heb. En bovenal heb ik er natuurlijk ook van genoten. Ja, zelfs van mijn brandende tranen!

Koop bij bol.com

One thought on “Dingen die we zeker weten – Jessi Kirby

Comments are closed.