De Zee van Monsters – Rick Riordan

9789022553466_downloadrating 3 vd 5 - Willemijn

Als de boom van Thalia op geheimzinnige wijze vergiftigd raakt, vervagen de magische grenzen van Kamp Halfbloed. Percy heeft maar een paar dagen om het kamp te redden, voor het door een horde monsters overspoeld wordt. Hij gaat met zijn vrienden op reis over de Zee van Monsters om het magische tegengif te vinden. Onderweg ontdekt hij een gruwelijk geheim over zijn familie, waardoor hij zich afvraagt of het een vloek is of een zege om de zoon van Poseidon te zijn.


Een tijdje geleden las ik deel 1 De Bliksemdief van deze serie, waar ik niet zo heel enthousiast over was. Mijn voornaamste kritiekpunt voor dit boek was dat ik het te kinderlijk en niet serieus geschreven vond. ‘Ach,’ zeggen sommige mensen dan ‘Het zijn kinderboeken! Je moet niet zo streng doen, man!’ Daar ben ik het niet mee eens. Of iets nu een kinderboek is of niet, het kan ondanks de leeftijdscategorie gewoon een rete goed boek zijn. Denk eens aan de Hart van Inkt trilogie van Cornelia Funke. Kinderboek, true, maar een waanzinnig goede en sterke trilogie. Dus, Rick Riordon krijgt van mijn geen pardon om zijn publieksgroep. Na het lezen van De Zee van Monsters sta ik nog steeds niet te juichen in de Percy Jackson-fans-tribune. Ik mis geloof ik echt iets in deze boeken wat andere mensen wel zien. Ben ik blind voor iets? De Percy Jackson-reeks heeft absoluut iets betoverends, maar het verhaal tintelt niet op mijn huid. Het gaat mij voorbij in een lauwe windvlaag. Not catchy enough.

De wereld van de Percy Jackson-series is bijzonder en magisch. Je gaat op avontuur in een ongelofelijke wereld voor gevaren en valstrikken. Maar, nu komt het: wat ik zei in mijn recensie van deel 1 zeg ik nu weer: Rick Riordan schrijft raar. Niet serieus, slordig, ‘dommig’, sarcastisch en aanstellerig. Bovendien schrijft hij zijn verhalen met een vooruitziende blik. Bijvoorbeeld: ‘Zoals gewoonlijk wist ik niet hoever ik [Percy] er naast zou zitten. Het zou namelijk een hele andere kant op gaan.’ Jammer, jammer, jammer! Ik wil niet weten wat me te wachten staat, of dat ik ook verkeerd zat te denken. Nee! Laat het me ervaren! Laat het me leren! Nu is het geen verassing meer. Je wordt zo niet mee gesleurd met een wilde, onvoorspelbare verhaalstroom. Je weet immers dat hij ‘er toch weer ver naast zat’.

En Riordan’s humor? Mijn tenen kromden zich ervan. Een kudde centauren een stel ‘partypony’s’ noemen? Uh neuj, not for me. Ik kon hierdoor het verhaal echt niet serieus nemen. Bepaalde gebeurtenissen hakten daardoor ook totaal niet in mijn ziel. Ik klopte vervelende gebeurtenissen als een vervelende mug van m’n mouw: hup, ga weg, je doet me niks! Zonde, zonde, want sommige dingen waren, achteraf gezien, echt cool of om van te huilen.

Toch is De Zee van Monsters niet zo slecht als dat ik nu doe vermoeden. Het is wel geinig, een lachertje voor tussendoor. Het eindigt trouwens wel echt heel goed. Ik heb het idee dat deze serie nu eindelijk een beetje pit gaat krijgen. Ik heb ook beduidend meer zin in deel 3. Ik blijf hopen op een bekeringsmoment zodat ik me kan aansluiten bij die scanderende ‘ik houd van Percy Jackson’ menigte.

Koop bij bol.com