The Chaos of Stars – Kiersten White

ChaosOfStars.jpg

rating 2,5 vd 5 -Willemijn

Isadora’s family is seriously screwed up—which comes with the territory when you’re the human daughter of the ancient Egyptian gods Isis and Osiris. Isadora is tired of living with crazy relatives who think she’s only worthy of a passing glance—so when she gets the chance to move to California with her brother, she jumps on it. But her new life comes with plenty of its own dramatic—and dangerous—complications . . . and Isadora quickly learns there’s no such thing as a clean break from family.


Oké, ik heb iets met blauw en goud. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar als ik iets zie wat bestaat uit deze twee kleuren, móét ik het hebben. Dit geldt voor sieraden, kleren en dus ook met boeken. De cover van The Chaos of Stars dus: absolutely mine! Prachtig! Toen ik dit boek kreeg van de Sint heb ik lang met twinkeloogjes naar de cover gekeken. Én ik heb ‘m in hardcover! SO SO PRETTY! Ik ben dus helemaal verliefd op het uiterlijk van dit boek. Maar volgens mij is hier iets gaande waar mijn oma mij als klein kind al voor waarschuwde: “Laat je ogen je nooit verleiden. Wat mooi is van buiten, kan lelijk van binnen zijn.” Jup, oma. U had gelijk.

Ik heb me volledig laten misleiden door het uiterlijk van dit boek. Toen ik de achterflaptekst had gelezen, dacht ik al ‘meh’ en toen ik de reviews las op internet dacht ik dubbel ‘meh’ (die zijn bijna allemaal zeeeeeer negatief), maar toch stond dit boek op mijn verlanglijstje. Om twee punten: 1. De cover dus (duhu) 2. Het Egyptische mythologische thema. Van het laatste punt wist ik namelijk nog niks en ik vond het eens leuk om me daarin onder te dompelen. Helaas, helaas. Dat pakte niet zo goed uit. Laat ik als eerste voorop stellen dat The Chaos of Stars wel grappig is. Het is een lekkere snack: hap slik weg, maar het valt daarna een beetje verkeerd op de maag. Kiersten White kan echt goed schrijven, dat merk je aan alles, maar aan dit verhaal had ze niet moeten beginnen. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat Kierstin White tijdens het schrijfproces heeft gedacht “Oh, Kiersten, dit is echt goed! Ga door met schrijven! Wat een top verhaal!” The Chaos of Stars was te kort, plotloos, leeg, raar en gek in elkaar gezet. Het hele boek lang gebeurt er geen flikker. Eindelijk bouwde White spanning op op bladzijde 240, maar tja dat nam ik niet meer serieus. Het boek houdt namelijk op bij bladzijde 280. Hoe kun je dan nog in hemelsnaam iets pakkends en serieus schrijven? Het einde was slordig, maf en veel te snel geschreven. Er gebeurt veel te veel in de laatste 40 bladzijdes. Je hebt geen tijd om het te verteren, want het verhaal is al afgelopen zodra je het begrepen hebt. Auw, buikkrampen dus van deze snelle snack!

Het verhaal pakte niet. Ik vond Isadora ook een ontzettend irritant mens. Ze is egoïstisch, naïef, kinderachtig en vooral heer erg kortzichtig. Ik wilde haar op een gegeven moment echt rammen. Ze was ook nog eens voorspelbaar. Ik kon vanaf bladzijde 1 al ruiken waar het hele verhaal naar toe ging. Ik was geen een keer verrast of verblijd. Zelfs de spanning van de laatste 40 bladzijdes pakte me niet. De rest van de personages waren ook oppervlakkig. Het hele Egyptische goden ding was niks. Geen kracht, geen goddelijkheid, geen onverbiddelijkheid. Een ontzettend slappe hap. Isis, Osiris, Anubis: ik lachte ze allemaal uit en had totaal geen nederigheid of respect voor ze. Jammer, want mythologie kan zo mooi zijn! (kijk maar naar de Vervloekt/Starcrossed serie van Josephine Angelini). Het miste diepgang, suspense, mysterie.

Nee, The Choas of Stars is niks voor mij. Ik zie dit boek als een mannelijke player: heel knap, kan leuk spelen en het is op zich wel oké, maar voor het échte werk is het ronduit niks. Ondanks dat: ik blijf het boek houden en strelen, want: de cover is so so so pretty!!

Koop bij bol.com