Crossed – Ally Condie

crossed

rating 1 vd 5 - Sophie

Niets is wat het lijkt…

Ky is door de Unie afgevoerd naar een wisse dood in de Buitenprovincies. Cassia reist hem achterna en komt er al snel achter dat hij heeft kunnen ontsnappen en een spoor van aanwijzingen heeft achtergelaten. Cassia’s zoektocht zet haar bestaan op losse schroeven – zeker als ze ziet dat er ook een leven búíten de Unie mogelijk is.

Misleiding, ontrouw en bedrog plaveien het kronkelige pad waarover Cassia haar weg moet zien te vinden. Aan de grenzen van de Unie is niets wat het lijkt.
Het enerverende, sinistere vervolg op de wereldwijze bestseller Matched.


Willemijn en ik hebben een regel: als je begint aan een boek, lees het dan uit. Ook al is het in het begin wat underwhelming, misschien wordt het later nog wat.

Well, NOPE. Ik ben gek op lezen, maar de afgelopen twee weken liep ik met een enorme boog om mijn nachtkastje heen omdat daarop een regelrecht drama lag. Nee wacht, ‘drama’ is niet de juiste benaming, want dat doet suggereren dat er nog iets interessant aan is. Spoiler alert (not really): er gebeurt vooral heel erg veel niets. Niets ergs, niets leuks, niets romantisch, niets vijandigs. Gewoon, heel heel heel erg veel niets. Man, ik heb nog nooit zoveel spijt gehad dat ik niet een ander boek had meegenomen naar mijn studentenkamer.

Kijk, over het eerste deel, Matched, was ik ook al niet al te enthousiast. Maar op de valreep is Crossed bij uitstek het slechtste boek dat ik in 2015 heb gelezen. Heb je ooit een persoon met asthma een klodder aardappelpuree door een rietje zien zuigen? Ik ook niet, maar ik vermoed dat daar niet al te veel tempo in zit. En alsnog gok ik dat dat een vlotter verloop heeft dan het tempo van dit plot. Ik val liever met mijn gezicht in een hark dan dat ik deze 280 bladzijden nog een keer moet lezen. Dan voel ik ten minste nog iets in de ervaring. Ergens is het ook wel heel erg knap om het voor elkaar te krijgen de gevoelens en fantasie van een lezer volledig uit te schakelen met je verhaal. Gewoon wauw.

Weet je, ik wil er eigenlijk niet eens meer over praten. Ik vond de personages SAAI en VERVELEND (‘Wij lezen gedichtjes die je niet mag lezen. Zooo artistiek en rebels. Hihihi’ -_-), een dag uit het leven van mijn hamster was nog spannender dan de gebeurtenissen in het boek en ik heb mezelf actief moeten vertellen om niet in een leesdip te geraken na deze ervaring. Het is gewoon een energieslurpende, hersenverstenende vortex voor een one-way ticket to reading slump city.

Ik had mezelf voorgenomen om de gehele trilogie uit te lezen, maar door dit boek heb ik me wel even afgevraagd of ik dat wel moet doen. De opluchting die ik voelde toen ik eindelijk de andere kant van de kaft had bereikt was serieus bevrijdend. Is het dan wel een strak plan om mezelf weer door 300 pagina’s van mogelijke mentale marteling te sturen? Wellicht niet, maar ik ga het toch doen. Ooit. Op een wanhopige dag. Maar voor nu stel ik dit moment zo lang mogelijk uit, en ga ik mezelf weer aan LEUKE boeken wagen.

Ik reageer zelden zo intens vol afkeer op een boek, maar dit… Ik ben echt ontdaan. – SH