Passenger – Alexandra Bracken

Passenger_cvr2

rating 4 vd 5 - Sophie

In one devastating night, violin prodigy Etta Spencer loses everything she knows and loves. Thrust into an unfamiliar world by a stranger with a dangerous agenda, Etta is certain of only one thing: she has traveled not just miles but years from home. And she’s inherited a legacy she knows nothing about from a family whose existence she’s never heard of. Until now.

Nicholas Carter is content with his life at sea, free from the Ironwoods—a powerful family in the colonies—and the servitude he’s known at their hands. But with the arrival of an unusual passenger on his ship comes the insistent pull of the past that he can’t escape and the family that won’t let him go so easily. Now the Ironwoods are searching for a stolen object of untold value, one they believe only Etta, Nicholas’ passenger, can find. In order to protect her, he must ensure she brings it back to them— whether she wants to or not.

Together, Etta and Nicholas embark on a perilous journey across centuries and continents, piecing together clues left behind by the traveler who will do anything to keep the object out of the Ironwoods’ grasp. But as they get closer to the truth of their search, and the deadly game the Ironwoods are play­ing, treacherous forces threaten to sep­arate Etta not only from Nicholas but from her path home . . . forever


Als mega Alexandra Bracken fan had ik Passenger al op mijn lijstje staan voordat er überhaupt een synopsis of cover beschikbaar was gesteld. Het maakte me eigenlijk geen reet uit waar het boek over zou gaan; alles van Alexandra Bracken’s hand moest ik hebben! Dus toen de synopsis uit kwam en me aan bleek te spreken en de cover me letterlijk huilend van geluk achterliet, wist ik het vrijwel zeker: ik zou verliefd gaan worden op dit boek en er op een gegeven moment mee trouwen. (Wat? Je kan ook al met dieren trouwen…)

Ik ben bang voor Passenger dat ik voorlopig nog even vrijgezel blijf. 5 januari viel het boek op mijn mat en hoewel ik er meteen in was begonnen heb ik hem vandaag, 18 januari, pas uit. Tentamens hadden daar zeker deel aan, maar de waarheid is dat ik het boek erg vaak heb weggelegd omdat het – hou je vast – me tegenviel.

Voor het eerst in The Spine Breaker’s geschiedenis ga ik échte whatsappberichten van Willemijn en mij gebruiken voor de recensie. Want jazeker: wij praten tussentijds ook met elkaar over de boeken die wij lezen! Ik laat een berichtje zien van mijn reactie in het begin, het midden en het einde van mijn leeservaring.

20160118115747
Begin (eerste +/- 60 blz) 
‘Het is derde pers ev perspectief in de verleden tijd en dat vind ik sowieso al MEH’. Ik zal me niet beroemen op mijn intelligente uitingen op whatsapp, maar het bericht blijft hetzelfde: in het begin was Passenger best wel een teleurstelling voor me. Het was moeilijk om in het verhaal te komen vanwege het afstandelijke karakter van de perspectieven. Je volgt het verhaal vanuit twee hoofdperspectieven: dat van Etta en dat van Nicholas en het perspectief wisselt vaak binnen eenzelfde hoofdstuk. De karakters zijn absoluut likable, maar ik heb op geen enkel punt écht om ze gegeven. Dus: taaie perspectieven + LANGE HOOFDSTUKKEN. 25+ bladzijden was meer een regel dan een uitzondering, en ik ben persoonlijk erg groot voorstander van korte hoofdstukjes, omdat ik er dan écht doorheen race. Zo’n hoofdstuk van 25 blz vraagt vreemd genoeg om meer toewijding van mijn kant dan 2,5 van 10 bladzijden. But that might just be me.

20160118115747-1
Midden (ca. blz 240)
OPLUCHTING! Ik was even bang dat het voor mij niet meer zou komen, maar ik heb dan toch een punt bereikt waarop ik me weer liet meevoeren door Alexandra Bracken’s schrijfstijl. De opbouw was (hoewel erg mooi beschreven) voor mijn gevoel te lang. Pas bij blz 190 stak het verhaal pas echt van wal en begreep ik waar het plot naartoe zou gaan. Van mij had dit op ca. 25% van het boek mogen zijn in plaats van op ca. 40% van het boek, want persoonlijk houd ik juist van vlotte verhalen waarvan je meermeermeer wilt! Pageturners. En dat is Passenger voor mij absoluut niet. Mooi, maar taai.

 

20160118115746
Einde (laatste +/- 40 bladzijden)
Dit was vandaag in de trein. Gelukkig zat ik in een intercity en niet in een sprinter, maar ik trok zelf wél even een sprintje met Passenger. Ik heb eigenlijk gedurende het hele boek aan de oppervlakte gedreven en niet dat gevoel gehad dat je echt opgeslokt werd door het verhaal als je begrijpt wat ik bedoel. Ik was nogal apathisch voor de ontwikkelingen in het verhaal, en eigenlijk maakte het me niet veel uit of het plot een positieve of negatieve ontknoping zou hebben. Wel was ik eíndelijk gewend geraakt aan de schrijfstijl, en jongens, als Alexandra Bracken iets goed kan, is het (om)schrijven. Je kan merken dat er enorm veel onderzoek aan dit boek is voorafgegaan, want je ziet letterlijk alles wat Nicholas en Etta ook zien. Ongelofelijk knap hoe Bracken alles zo realistisch kan doen overkomen terwijl het plot zelf absoluut onwaarschijnlijk is.

Passenger is een lastig geval. Misschien viel het me een beetje tegen juist ómdat ik er zulke hoge verwachtingen van had, of misschien was het gewoon echt een keertje niet my cup of tea. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf ook maar moeilijk snap waarom het er bij mij niet in wil. Het voelt aan als een kunstwerk waarvan je wel degelijk het vakmanschap inziet en begrijpt waarom anderen het schitterend vinden, maar dat jou toch niet kan roeren. En ik had zo. ontzettend. graag. gewild dat het dat wél had gedaan, want wat heb ik laaaang naar dit boek uitgekeken!

Omdat ik mezelf dus niet heb verloren in het boek, geef ik het ‘maar’ een 8/10. Als het jou wél lukt om in het verhaal op te gaan kan ik volkomen begrijpen als je het een 10/10 zou geven. Lager dan dat? Nee, onmogelijk, want Passenger is absoluut weer een geweldig boek. Ik kan niet (maar moet toch) wachten op Wayfarer, het slotdeel dat in 2017 zal uitkomen. – SH
Koop bij bol.com