Daughter of Smoke and Bone – Laini Taylor

1418056017c7e233

rating 5 vd 5 - Willemijn

ÉÉN VAN WILLEMIJN’S FAVORIETEN

Around the world, black handprints are appearing on doorways, scorched there by winged strangers who have crept through a slit in the sky. In a dark and dusty shop, a devil’s supply of human teeth grown dangerously low. And in the tangled lanes of Prague, a young art student is about to be caught up in a brutal otherwordly war. Meet Karou. She fills her sketchbooks with monsters that may or may not be real; she’s prone to disappearing on mysterious “errands”; she speaks many languages–not all of them human; and her bright blue hair actually grows out of her head that color. Who is she? That is the question that haunts her, and she’s about to find out. When one of the strangers–beautiful, haunted Akiva–fixes his fire-colored eyes on her in an alley in Marrakesh, the result is blood and starlight, secrets unveiled, and a star-crossed love whose roots drink deep of a violent past. But will Karou live to regret learning the truth about herself?


 

Ik krijg zo’n lekker gevoel in mijn buik als ik weer een gigantisch geweldig verhaal uit heb. Man, Daughter of Smoke and Bone left me breathless. Ik wist dat dit boek goed zou zijn. Ik was gewaarschuwd. Maar dat dit boek mij zo naar de keel zou grijpen, had ik niet verwacht.

Dit boek werd mij door goodreads.com meerdere keren aangeraden omdat ik zo verzot ben op fantasy. Ik kocht dit boek dus samen met Sophie in Londen. Deze ‘rode editie’ met deur op de voorkant is moeilijk te krijgen. Je hebt andere edities (kijk maar op bol.com), maar deze vind ik ronduit het mooiste. Ik vond het daarom ook niet erg dat de achterkant een deuk had. Ik nam ‘m gelijk mee. Ik twijfelde destijds nog of ik gelijk de hele serie mee zou nemen (ze lagen er namelijk alle drie) maar ik het dat toen toch maar niet gedaan, uit angst het niet leuk te vinden. Nu lach ik mezelf zo ontzettend uit.

Ik zal even mijn leeservaring chronologisch beschrijven. Ik begon in dit boek drie maanden geleden (ja, je leest het goed!). Ik had onwijs veel zin in dit boek, want het is de hemel voor elke fantasy-liefhebber, werd mij verteld. Ik begon erin en smulde meteen. Karou, het hoofdpersonage, is geniaal. Ze is grappig, pittig, slim maar tegelijkertijd ook integer, bescheiden en lief. Ik zou Karou heel graag willen ontmoeten. Ze lijkt me een onwijs leuk ding. Ze studeert kunst en ze heeft blauw haar, dus ja: ze had meteen mijn hart veroverd. Het begin was lekker, ik knalde door de eerste 150 bladzijdes heen, maar na mate het verhaal vorderde ging de ‘verhaaltrein’ sputteren en liep het uiteindelijk vast. Ik had moeite om mijn aandacht erbij te houden: het verhaal verloopt in een traag tempo, alles blijft onduidelijk, je tast als lezer ontzettend in het donker en de suspense schoot maar niet op. Dit zorgde ervoor dat ik serieus na pagina 310 gestopt ben met lezen.
Ho.
Hold on.
Ik stop NOOIT met een boek lezen. Ik lees ‘m altijd uit! Waarom stopte ik nu?

Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik teleurgesteld was in dit boek en dat tientallen andere pareltjes op me aan het wachten waren in mijn boekenkast. Ik heb een boekenlegger in het boek gestopt, en het boek teruggelegd in de kast, met de intentie het uit te lezen in de zomervakantie als ik zeeën van tijd heb. Het verhaal ging me te traag. Ik had soms zo’n zin om te schreeuwen: ‘Doe allemaal niet zo moeilijk! Zeg gewoon wie ze is, houd je bek vervolgens en zoen haar. Geen gezeik, bitches please!’. Bovendien is de schrijfstijl heel en heel erg zwaar. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven, maar Laini Taylor schrijft als een soort ‘alziende macht’ op een middeleeuwse fabelachtige manier. Haar metaforen zijn stunning, maar het leidt je af van het daadwerkelijke verhaal. Ik ben normaal gesproken verzot op lekkere ui-zinnen, maar het werd voor mij zelfs een beetje te veel. Als ik mezelf dit boek zie lezen, zie ik mezelf zitten in een stoffige, oude leeskamer die heel zwaar ruikt naar oude boeken en een natte, verrotte houten vloer van de regen. Zo is de schrijfstijl ook, als je begrijpt wat ik bedoel.

Maar zoals je ziet heb ik het boek 5 sterren gegeven. Wat dus betekent dat ik het boek heb uitlezen. Ja, dat heb ik ook. Het verhaal bleef in mijn hoofd spoken. Ik vond het een prachtige, unieke, waanzinnige wereld waar geen schrijver aan kan tippen: het is gewoon magical. Brimstone, Izzi, Avika en Karou bleven in mijn hart zitten als zware stenen. Ik kon het gewoon niet vergeten. Ik koos er dus gisteren voor om dit verhaal dan ook uit te lezen. Wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan. Ik las het in een ruk uit. Ik ben precies vóór het moment gestopt dat alles kwam waar ik op wachtte: de ontknoping. En allemachtig, wat een ontknoping was dat! Ik ben er nu gewoon nog steeds ontdaan van. Het hele mysterie van Karou is waanzinnig en ik vergaf Taylor meteen haar langzame manier van schrijven. Alles, en dan ook echt alles, viel zo perfect op zijn plek dat ik er gewoon bang van werd. Het verhaal is een prachtig geheel en het schittert. De laatste 150 pagina’s zijn inderdaad de hemel voor elke fantasy-liefhebber. Wauw, wat heb ik gebruld. Woeste emoties kwamen in mij los en ik vond de gebouwde wereld geweldig en griezelig tegelijkertijd. Ik wil er zo graag naar terug keren. Het verhaal van Karou is net zo goed en net zo sterk als de klassiekers die wij kennen: Odysseus, Koning Arthur, Romio en Julliet, Karou doet er echt niet aan onder. Wat mij betreft mag ze er tussen gaan staan. Ze is mijn heldin.

Dit boek raad ik dus sowieso aan iedereen aan, maar vooral aan fantasy- en sprookjesliefhebbers. Vond je de film Malificent mooi en heerlijk rauw? Dan moet je dit boek ook zeker gaan lezen. Het heeft dezelfde sprookjes-tint en hartstochtelijke emoties. I love it. Ik ga nu deel 2 en 3 bestellen.
Koop bij bol.com