Terugkeer naar Inverness (Outlander #2) – Diana Gabaldon

52b3e0d9bd6f94.65045014.jpg

rating 5 vd 5 - Willemijn

Één van Willemijn’s favorieten!

Ik raad je aan om niet de achterflaptekst van dit boek te lezen, vandaar dat ik ‘m er deze keer niet bijgezet heb. Het geeft namelijk veel te veel weg. Ik las de tekst wel voordat ik het boek las en had er helemaal een zere buik van. De tekst beschrijft namelijk de flashforward waar Terugkeer naar Inverness mee begint. Deze flashforward is echt, echt, echt niet leuk. Ik was zelfs zó boos op Diana dat ik overwoog om deze serie niet verder te lezen. Mijn hart krijste om Jamie en ik was bang dat Diana ervoor gekozen had om het verhaal van Claire en Jamie niet meer op te pakken. Bedank de hemelen: gelukkig is dat niet zo. Terugkeer naar Inverness begint alleen een beetje vreemd. Je denkt ‘Whut, whut, whut, waar is Claire. Waar is Jamie?’, maar het komt allemaal goed, want het is slechts een flashforward (al zij het een kutte). Je moet echter wel even 100 pagina’s doorbijten, want dan komt de lekkere hunk Jamie weer tevoorschijn (en gaat Diana weer terug naar de tijd waar ze mee afsloot in De reiziger). Dus, wees niet ongerust! Lees de achterflaptekst gewoon niet. Dan hoef je je nergens zorgen om te maken 🙂

Zo, deze drol is dus + 1400 bladzijdes Outlander verder en wordt alleen maar meer verliefd! In de recensie van De Reiziger vertelde ik dat ik het me niet kon voorstellen dat een boek met zo veel pagina’s goed kon blijven: dat wordt toch op den duur veel te langdradig? Echt niet! Ook dit deel had ik weer zo uit en ik heb intens genoten. 760 pagina’s dit keer, en je zou willen dat het er 2000 zijn. Als ik Terugkeer naar Inverness vergelijk met De Reiziger, komt er het volgende uit: Terugkeer naar Inverness is nóg intenser dan De Reiziger. Oh, ik heb zo gehuild. Zo erg, dat mijn oogbollen uit elkaar leken te klappen. Het verhaal snijdt dit keer nog dieper in je huid, omdat je zo erg van iedereen bent gaan houden. Diana is niet lief voor haar personages (zeker niet voor Jamie en Claire), en dat voel je als lezer in je ziel. De leeservaring was weer net zo geweldig als met deel 1 en ik was net zo verslaafd. Elke vrije minuut die ik had snoepte ik op aan Terugkeer van Inverness. Mijn hoofd zit vol met Jamie en Claire en Schotland en ik vind het allemaal zo geweldig!

Dit keer grijpt Diana je in je nek met de vergankelijkheid van het leven. Doordat Claire uit de 20ste eeuw komt en Jamie uit de 18e eeuw, krijg je als lezer een soort ‘goddelijk’ perspectief. Je staat als lezer buiten de tijd en buiten de werelden, want je overschrijdt echter beide in het verhaal. Ik werd er op een gegeven moment heel erg emotioneel van het feit dat er zo veel mensen voor ons geleefd hebben, waar we niet eens de naam van weten, en zij voor ons zo onbelangrijk en onbeduidend zijn. Wij zullen juist op onze beurt weer die onbeduidende mensen zijn voor de toekomstige mensen uit de 23e eeuw. Ik ging in tijd- en grensoverschrijdende termen denken waardoor de liefde van Claire en Jamie heel hard aankwam: hun liefde is grens- en tijdloos. Voor hen telt niets, behalve de seconden dat ze bij elkaar zijn. Prachtig!

Jack Randall was in dit boek het meest verrassende personage voor mij. Ik durf het bijna niet toe te geven, maar ik ben een klein beetje van hem gaan houden. Je merkt in Diana’s manier van schrijven en verwoorden dat zij ook van hem houdt, ondanks als zijn gruwelijke daden. Ik vond deze twist die Diana erin bracht leuk: ze gaf nóg meer dynamiek aan haar al bijna springlevende verhaal. Ik zit stiekem te wachten op het moment dat Diana’s verhaal inkakt en slechter wordt, maar dat heb ik tot nu toe nog niet kunnen ontdekken. Terugkeer naar Inverness grijpt je net zo hard als De Reizger dat doet: bikkelhard en bitterzoet. Schotland, Jamie en Claire gaan in je hart leven. En ze komen er gewoon niet meer uit.

Het enige minpuntje van dit boek vond ik toch echt het begin. Ik raakte over de zeik van de eerste paar bladzijdes, omdat het ineens zo anders was. Dat had Diana van mij eruit mogen laten, maar toch snap ik dat ze het gedaan heeft. Ik sprak al eerder over dat ‘goddelijke’ perspectief dat je als lezer hebt. Deze flashforward versterkt dat alleen maar, en als lezer krijg je een unieke positie. Omdat ik de flashforward wist, genoot ik meer van de tijd in Schotland, genoot ik meer van Jamie. Diana wijst je weer op die vergankelijkheid, waardoor ik intens genoot van elke zin die sprak over achttiende-eeuws Schotland.

Terugkeer naar Inverness liet mij achter met een mega jankbui, een mega bookhangerover en heimwee naar Jamie. Ik wil niks anders meer dan Outlander. Echter, ik wil niet dat deze serie te snel uit is, vandaar dat ik van mezelf over moet stappen naar een andere serie. Dit gaat met pijn en moeite en nodige afkickverschijnselen. Over twee boeken mag ik van mezelf weer terugkeren naar deze geweldige wereld: Een verre kust (Outlander #3) ligt al op me te wachten!

Bekijk op bol.com