De verre kust – Diana Gabaldon

9200000022376662rating 5 vd 5 - Willemijn

 

Oké, even tellen: ik heb dus al 736 bladzijdes (De reiziger) + 768 bladzijdes (Terug naar Inverness) + 816 bladzijdes(De verre kust) = 2320 bladzijdes Outlander gelezen. Nog steeds zo erg fan? Ja. Nog steeds verslaafd? Ja, niet normaal gewoon! Nog steeds verliefd op Jamie? HELL YES! Mijn fandom, liefde, toewijding en alles is nog steeds hetzelfde. Het enige verschil is dat ik aan stukken ben gescheurd door De verre kust. I am bleeding out.

Nee, ik lieg niet – mijn hoofdkussen van mijn bed was zeiknat van de tranen. Er zitten drie specifieke stukken in dit boek (degene die dit boek al hebben gelezen weten exact welke stukken ik bedoel) die je als Jamie-lover breekt. Ik ben als een bloemstengel in honderd verschillende hoeken geknikt door Jamie’s ruwe handen. Op een gegeven moment was ik er gewoon zo ziek van (ja, echt ziek) dat ik overwoog om te stoppen met lezen. Het ging me te erg aan het hart. Op een gegeven moment denk je dat het nu wel klaar is, maar telkens kwam het weer terug. En elke keer sloeg het me weer in mijn gezicht. Mijn wangen prikten ervan. Maar natuurlijk kon ik niet stoppen met lezen, want mijn god – Jamie. Mijn Jamie..

Jullie denken nu vast ‘Wat in godsnaam gaat er gebeuren?’. Lees dit deel en je komt er vanzelf achter. Het is even een brandende hel waar je doorheen moet. Wellicht vinden jullie mij na afloop een enorme slappeling en een aansteller (misschien vind jij de gebeurtenissen helemaal niet zo erg), maar dat ben ik graag. Want mijn liefde voor Jamie is groot, oh zo groot! Alles wat hem aangaat, gaat mij aan. Op een gegeven moment was ik W O E S T en stortte ik mijn rauwe emoties uit bij mijn vriend (die er natuurlijk geen gehoor aan gaf, want hij snapte er geen bal van haha). Ik wil wel graag zeggen dat deze ‘road to hell’ een zeer sterk element uit dit boek is. Nee, ik vond het niet leuk. Ja, ik was er kapot van. Maar wat een schrijftalent heeft Diana Gabaldon: wat deze vrouw allemaal met je doet! Hoe fantastisch is het dat ik met een gebroken hart rondliep door letters op papier. Ik vind dat echt pure magie. Ergens ben ik ook een beetje een melodramatische kalkoen die het af en toe heerlijk vind om zo lekker verdrietig te zijn. De verre kust is een afschuwelijk boek wat betreft gebeurtenissen (stoute, stoute, stoute Jamie en Claire!), maar het is het beste boek wat ik in jaren gelezen heb! Waarom? Omdat het gewoon álles met me deed. Mijn emoties bruisten in mijn lijf, het hele boek lang. Het was zo’n intense beleving dat ik ’s avonds als een blok in slaap viel als ik er een stukje gelezen had. Dát is verhalen vertellen. Dát is een magisch verhaal. Dát is schrijverschap. Ik klap heel hard in mijn handen voor dit ontzettende klote verhaal, maar geweldige boek! (Snappen jullie me nog? =P)

Gemixte gevoelens dus, maar geen emoties die het boek een negatieve associatie geven. Wat ik een bijzonder leuk element vind uit dit boek, was dat je voor een heel groot gedeelte vanuit Jamie’s perspectief leest. Ik vond dat heel erg tof. Jamie is mijn favoriete personage natuurlijk en ik vond het leuk om hem te leren kennen zonder dat het vanuit Claire’s ogen was. Ik vind het zo’n bijzondere (lekkere) man. Ik heb heel erg genoten. Ik kijk ook erg uit naar De oorsprong (Outlander #0.5) die in november verschijnt. Dit boek gaat namelijk helemaal over Jamie zónder Claire. HOERA! Dan is-ie eindelijk helemaal van mij!!

Het is je misschien al opgevallen: ik vermijd angstig enige details over het verhaal én ik heb weer de achterflaptekst niet bijgevoegd. Dat doe ik expres, want de achterflaptekst is weer too revealing. Niet leuk. Je moet gewoon ‘onbevlekt’ dit verhaal in gaan en je compleet mee laten voeren. So, hop hop, get on the Outlander-boat! You just gonna love it!
Bekijk op bol.com