Zwarte veren – Anne Bishop

zwarteveren.jpg.pagespeed.ce.Aqsw_XjaHH.jpg

rating 4 vd 5 - Willemijn

Nu Meg gesetteld is in het Stadspark van de Anderen staat ze voor een nieuwe uitdaging: een eigen leven opbouwen met haar nieuwe buren. Voor zowel Meg als de Anderen is dat zoeken, want Meg is iets ánders – maar geen Ander.
Dan wordt de fragiele rust verstoord als een illegale drug opduikt die zowel mensen als Anderen tot moorden aanzet. Opnieuw staan de verhoudingen tussen beide kampen op scherp. Als Meg begint te dromen over bloed en zwarte veren in de sneeuw, is het aan Simon Wolfgard om uit te zoeken of het om een herinnering of een profetie gaat…


 

Ik word zo blij van Anne Bishop: Zwarte veren was gewoon nóg beter dan Rode letters. In de recensie van Rode letters vertelde ik dat deze serie zo’n rare aantrekkingskracht heeft: je moet het boek gewoon meteen uitlezen. Dat was bij dit deel ook weer zo. Ik begon in Zwarte veren op een avond toen ik op vakantie was en twee dagen later had ik ‘m ondanks mijn drukke vakantieprogramma uit. Elk pietepeuterig momentje pakte ik om verder te lezen. Heerlijk! Dit boek laat je op en top boekenlover voelen.

First things first: deze serie moet je in het algemeen gewoon lezen omdat het een lekkere bite heeft. Het boek gaat over wat oudere hoofdpersonages (twintigers ipv tieners) en bevat ontzettend veel humor. Ik heb zo vaak lekker zitten lachen. Ik heb me tijdens het lezen van Zwarte veren weer zitten verbazen over Bishop’s geheime recept: oudere hoofdpersonages die eigenlijk in hun gedrag heel kinderlijk zijn. Simon en Meg zijn echt fantastisch. Ze zijn heel puur, eerlijk en ‘first hand’ (vandaar dat ik het kinderlijk noem. Ze hebben een jeugdige, verfrissende geest). Daarom zijn ze ook zo grappig. Ik kan minuten lang gieren om een Wolfgard die net zijn wolfgedaante heeft afgelegd en in zijn blote kont zijn mand buiten gaat zitten uitkloppen. Ik bevind me graag tussen deze heerlijke wezens. Bishop versterkt dit ook door de Anderen-wereld geweldig realistisch te beschrijven. Ik bevond me echt in Lakeside. Ik vind het wel heel erg jammer dat er geen kaart van het grondgebied beschikbaar is. Je treed in dit boek namelijk even buiten Lakeside. Ik ben ziekelijk gek op kaarten haha.

Zwarte veren is nog beter dan Rode letters, omdat het deze keer veel spannender was. Echter, wat er dan ook meteen bij komt kijken, is dat het ook ineens veel gruwelijker werd. Ik moest echt even slikken toen ik merkte dat Bishop ineens een afschuwelijk element erin stopte. Dit maakte het verhaal wel veel en veel levendiger, waardoor het dus die lekkere bite kreeg. Bishop liet me lachen, liet me thuis voelen, maar liet me ook huiveren en bang zijn. Als je Rode letters wat saai vond en daarom gestopt bent met deze serie pak dan alsjeblieft Zwarte veren meteen weer op en lees verder: you won’t be disappointed! 🙂 Rode letters was meer een introductie, terwijl Zwarte veren een spannend verhaal was met veel body en gebeurtenissen. En oh, die opbloeiende romance: ik hoop dat dat zich voortzet! <3

Ik ben ontzettend benieuwd naar deel 3, Zilveren zicht. Zodra ik deze uit heb, schrijf ik weer een recensie om te laten hoe (geweldig) die was! 🙂

Bekijk op bol.com