Assassin’s Creed Renaissance – Oliver Bowden

1001004011278573

rating 3 vd 5 - Willemijn

Ik zal ze allemaal wreken, zij die mijn familienaam hebben verraden. Ik, Ezio Auditore di Firenze, ik kan een kille moordenaar zijn. Florence, 1476. Lorenzo de Medici leidt de stad, die wordt beheerst door rivaliteit tussen de bankiersfamilie Vieri en de familie van marktkooplui Auditore. De zeventienjarige Ezio Auditore stelt alles in het werk om het verzet tegen de Vieri s van de grond te krijgen. Die halen Ezio s familie voortdurend door het slijk. De grond wordt de Auditores te heet onder de voeten en Ezio s vader besluit dat zijn zoon tijdelijk moet verdwijnen. Hij stuurt hem op een belangrijke missie: cruciale documenten bezorgen bij Lorenzo de Medici. Op zijn weg ontmoet Ezio invloedrijke wijzen als Leonardo da Vinci en Niccolò Machiavelli. Hij weet dat hun kennis voor hem van het grootste belang is om te overleven. In zijn strijd om corruptie te lijf te gaan en de reputatie van zijn familie in ere te herstellen, groeit hij uit tot een bekwaam moordenaar. Voor zijn tegenstanders is hij een nachtmerrie, maar voor zijn bondgenoten ontwikkelt Ezio zich tot een kracht van hoop en verandering. De waarheid zal geschreven worden in bloed.


 

Assassin’s Creed: hét spel voor vele gameliefhebbers. Ik zit regelmatig in het weekend naast mijn vriend op de bank wanneer hij dit toffe spel aan het spelen is. Ik ben zelf geen gamer (ik ben daar veel te traag en te chaotisch voor), maar kijken naar Assassin’s Creed vind ik leuk. Het heeft altijd een sterke verhaallijn en ik vind het prachtig hoe ze alle oude steden tot leven hebben gebracht in de game. Toen ik tijdens mijn vakantie in de boekhandel Van der Velden (Leeuwarden) was, vond ik toevallig in een kast één van de delen van de boekenserie over deze game. Ik was meteen reuze benieuwd en geïnteresseerd. Ik kreeg glimoogjes en mijn keuze was gemaakt: ik ging deze boekenserie lezen.

De game heeft me dus overgehaald om aan deze boekenserie te beginnen. Dat was een nieuwe ervaring voor me. Ik heb niet eerder een boekenserie gelezen die is gebaseerd op een spel (het is dus niet andersom, zoals het normaal gesproken het geval is. De game van Ubisoft was eerst, toen kwamen pas de boeken). Oliver Bowden, de schrijver van deze serie, is een historicus. Dat kan je merken: Bowden heeft een knap staaltje historische reproductie geleverd. Ik vond dat hij prachtig het oude Florence beschreef. Ik weet het ander af van deze stad in de Middeleeuwen, en Bowden heeft het goed op poten gezet. Het werd me dan ook heel snel duidelijk dat deze serie écht een must-read is voor de game-liefhebbers. Ik weet niet hoe Bowden het voor elkaar heeft gekregen, maar hij heeft perfect de ‘Assassin’s Creed-air’ weten te vangen en het in het boek gestopt. Het boek zat vol met van typische Assassin’s Creed momenten: Ezio op het dak van de kerk midden in de nacht met een wapperende cape achter zich, Ezio die zijn kap strakker over zijn hoofd trekt als hij op ging in de menigte, slow motion beschrijvingen van de fatale klap met een zwaard, wapperende cape’s en rinkelende uitrustingen, de koele berekeningen die Ezio maakt als hij iemand doodt, bloed dat zachtjes over een witte trap druppelt – het was allemaal aanwezig. Ik heb ook regelmatig passages voorgelezen aan mijn vriend, omdat ik ze zo mooi vond. Wat betreft de Assassin’s Creed setting en mind is dit boek helemaal geslaagd.

Echter, je hebt natuurlijk gezien dat ik dit boek maar 3 sterren heb gegeven. Dat komt vooral omdat het verhaal van Ezio mij niet zo aansprak. Terwijl ik de Assassin’s uit de games echte stoere, mysterieuze mannen vind, vond ik Ezio een beetje een balletje. Hij riep continue: ‘Ezio de jongen bestond niet meer. Nee, nu was ik een man. Een volwassen man met verantwoordelijkheden. Ik, Ezio, zal mijn familie wreken.’ en nog meer wijs ge-blabla. Ik vond dat op ten duur echt heel erg vervelend én juist heel kinderachtig worden. Het was allemaal te erg aangezet: Bowden vond zichzelf en zijn verhaal waarschijnlijk heel erg stoer. Ezio wentelde zichzelf in zijn zelfmedelijden, problemen en ego. Hij was juist alles behalve volwassen. Ik vind Ezio een ras echte arrogante Italiaanse jongen van een hoge komaf: een ego zo groot als een boom, een grote bek, een klein hartje, en duidelijk over het paard getild. Bovendien vond ik dat Bowden enorm de rijke en invloedrijke families uit Florence verheerlijkte. Onterecht vind ik, want Italie en Florence is meer dan alleen de Pazzi- en De Medici-families.

Daarnaast liep het verhaal vast op te veel gehak en geslacht naar mijn mening. Maar dat het te veel geweld zou zijn, had ik natuurlijk kunnen raden, want het is Assassin’s Creed after all! Echter, ik vind de verhalen van de games sterker. De verhaallijn van het boek is gebaseerd op de games, met name Assassin’s Creed II en Assassin’s Creed: Brotherhood. Het is dus niet identiek!

Geïnteresseerd? Het is leuk om even deze trailer te bekijken van het spel. Het laat het begin zien van het boek en je kunt echt de Assassin’s Creed sfeer proeven!

Ben je een gamer én een lezer? Dan moet je deze serie absoluut gaan lezen!

Bekijk op bol.com