Slaves -Miriam Borgermans

9200000059825251.jpg

rating-3-vd-5-willemijn

Het jaar 2558. Raven is een opstandige laatstejaarsleerlinge aan een Delicatus Slavenschool. Delicatusslaven leven niet lang. Hun einde is meestal gruwelijk. Raven is voorbestemd om te worden overgeleverd aan de willekeur van haar toekomstige meester. Als ze aan de machtige Genoot Ghassan Aboud wordt verkocht, lijkt ze aan haar lot te kunnen ontsnappen. Tot Ghassan wordt vermoord en Raven als schuldige wordt aangewezen. Raven belandt in een wespennest van intriges, waarin ze alles op alles moet zetten om te overleven.


Allereerst: even een grote applaus voor Uitgeverij Clavis dat zij dit boek in hardback hebben uitgeven. Hoera! Wat houd ik van hardbacks! Ik vind het heerlijk om zo’n lekkere, stevige pil in mijn handen te hebben en naast mijn bed te hebben liggen. Daar komt nog bij dat ik de uitgave van Slaves, vooral de cover, erg mooi vind! De meeste Nederlandse schrijvers/schrijfsters hebben altijd van die afschuwelijke goedkope covers (ik noem geen namen haha). Slaves wil je gewoon hebben voor de cover. Het ziet er erg tof uit.

Toen ik de achterflaptekst van Slaves las was ik enorm geïntrigeerd. Ik wilde het verhaal meteen lezen. Op de een of andere manier deed het me heel erg denken aan de wereld van Delirium van Lauren Oliver: dezelfde verstikkende maatschappij en dezelfde futuristische tijd ongeveer. Ik verwachtte een lekkere read met goede actie en een goed plot. Helaas bleef beiden uit bij Slaves. Ik heb wel van dit boek genoten, maar dat was meer sporadisch dan continue. Het begin is heel erg taai om doorheen te komen. Miriam Borgermans schrijft heel kort en warrig. Daarbij gebruikt ze vreemde vergelijkingen. Soms irriteerde ik mij daaraan. De zinnen zoals ‘Zijn wangen waren zo glad als de onderkant van een pan’, ‘Haar mondhoeken vielen als gordijnen naar beneden’ en ‘Voor me ligt het duister als een kronkelende slokdarm’ vielen bij mij echt niet in de smaak (Wat is überhaupt de overeenkomst tussen een kronkelende slokdarm en duisternis?). Haar beschrijvingen stonden het verhaal in de weg. Het waren blokkades waar je overheen moest springen om het verhaal te kunnen volgen. Ik heb meerdere keren gedacht: ‘Mevrouw Borgermans, u schrijft een Young Adult, geen literair, donker gedicht. ‘ Ik verwacht dat lezers van 13-17 jaar oud niet door dit boek heen komen door de schrijfstijl. Het verhaal heeft zo gezegd veel ‘ruis’: niet alles doet mee aan het plot. Het is niet helder en duidelijk beschreven. Zo worden er hele lange dialogen omschreven tussen mensen waaraan Raven niet eens mee doet. Die dialogen zijn onaangenaam lang en ook moeilijk te plaatsen in het verhaal. Ik had ook niet door wie Seamus was en welke rol hij ging vertolken. Hij bleef zweven in mijn hoofd en kreeg geen vaste grond. Doordat het verhaal zo vaag wordt beschreven is het ook moeilijk om je te identificeren met Raven.

De lastige schrijfstijl en het taaie begin zijn voornamelijk de reden waarom ik dit boek maar 3 sterren krijgt van mij. Desondanks zou het niet eerlijk zijn als ik zou zeggen dat ik dit boek niet leuk vond. Het verhaal vond ik interessant en bovenal origineel. Raven vond ik aardig en ik kon me haar benauwdheid zo goed voorstellen! Halverwege het boek gaat Raven ergens naar toe en vanaf dat moment vond ik het boek leuk. Er gebeurde meer, het verhaal voelde vrijer. Het einde vond ik daarentegen een enorme teleurstelling: ik las een hoofdstuk uit (een hoofdstuk waar niet eens veel in gebeurde) en ineens was het klaar. Ik heb serieus terug gebladerd om te kijken of ik niet iets gemist had. Ik kan zeggen dat dit boek eigenlijk plotloos is: er is geen big event of massive switch of een gebeurtenis waar alles naar toe geschreven is. Het stopt gewoon ineens. Bam, klaar. Ik voelde me een beetje beetgenomen: waar is de actie? Waar gaat dit boek naar toe? Ik heb geen idee waar deel 2 over zou moeten gaan.

Ik wilde het boek eigenlijk 2,5 ster geven, maar dit heb ik niet gedaan omdat ik zie dat er  potentie in het verhaal zit. Het gave verhaal zit er wel, maar het is verstopt onder de actieloosheid en de vage formuleringen. Ik weet niet of ik deel 2 (die overigens nog geschreven moet worden) wil lezen. Dat zal gaan afhangen van een pakkende achterflap tekst.

Wat vond jij van het boek? Herken jij jezelf erin of ben je het totaal niet met me eens?

Koop bij bol.com