Carve the mark – Veronica Roth

9789000352227_download.jpg

rating-3-vd-5-willemijn

Cyra’s gave geeft haar pijn, maar ze kan ook anderen onnoemelijk veel pijn doen. Haar broer Ryzek heerst als een tiran over hun planeet, Shotet. Ryzek misbruikt Cyra’s gave om zijn vijanden te martelen. Maar Cyra is veel meer dan een wapen in handen van haar broer: ze is snel, veerkrachtig en slimmer dan hij denkt.

Wanneer Akos uit het naburige rijk Thuve als gevangene in Cyra’s wereld terechtkomt, lijkt de vijandschap tussen hun landen en hun families onoverkomelijk. Samengebracht door het lot moeten ze een allesbepalende keuze maken.


Ik kijk niet vaak naar boeken uit. Meestal is een boek alweer verschenen voordat ik het in de gaten heb, maar bij Carve the mark heb ik echt de dagen zitten tellen. Ik dacht zelfs tijdens oud en nieuw: ‘Nu is de maand waarin Carve the mark verschijnt begonnen!’ en daarna riep ik pas ‘Happy new year!’. Ik heb dus echt uitgekeken naar dit boek en daardoor heb ik waarschijnlijk torenhoge verwachtingen gekregen. Heb ik mezelf daardoor opgeknoopt en had ik de lat hoog gelegd? Waarschijnlijk wel.

Carve the mark is het eerste deel van de nieuwe duologie van Veronica Roth, de schrijfster die Divergent schreef. Ik kan jullie vertellen dat mijn YA dystopian-leven begon bij deze serie. Ik zat nog op de middelbare school toen ik die boeken las. Ik weet nog dat ik in de zomer van VWO 6 naar Universiteit op Utrecht Centraal stiekem Samensmelting, het laatste deel, had gekocht (19.99 EUR was heel veel geld voor een beginnende student haha). Veronica Roth was voor mij de poort naar Dystopialand. Ik vond die serie weergaloos spannend en ik was dol op Four. Waarschijnlijk verwachtte ik door die serie twee grote pijlers bij Carve the mark: weerzinwekkende spanning én een lekkere hunk. Helaas komen beiden niet tot goed uit de verf in Carve the mark. Vol enthousiasme begon in aan het eerste hoofdstuk en toen merkte ik al dat ik in een soort zwakke, trage strooprivier terecht kwam: de wereld is zeer gecompliceerd (iedereen heeft rare onuitspreekbare namen en veel objecten hebben een nieuwe naam gekregen) en het is wat twijfelachtig beschreven. De wereld greep me niet en ik kwam niet in een lekkere stroomversnelling terecht. Ik vond Carve the mark geen page-turner – ik heb in vergelijking juist veel langer over dit boek gedaan. Ik heb letterlijk meerdere malen over de kaft geaaid (want my god, wat is die mooi!) en gefluisterd: ‘Kom op boekje, ik keek zo naar je uit. Zet ‘m op!’ maar helaas werd dit boek niets voor mij ondanks dat ik het zo graag wilde.

Carve the mark heeft helaas geen nieuwe Four, maar dat is op zich niet erg. Veronica schrijft natuurlijk een nieuwe serie, dus het is haar recht (en het is juist logisch) om het helemaal anders te doen. Echter, de romance die ze beschrijft in Carve the mark vind ik jammer genoeg wat slapjes. Het meisje en de jongen talen niet eens naar elkaar en ineens zoenen ze en is het dik vuur en rode oortjes. Ik vond het niet goed opgebouwd. Bovendien vond ik het ook heel erg voorspelbaar, want Cyra heeft weinig andere keus. De personages blijven ook van papier en worden geen vlees en bloed. Ik heb over Cyra en Akos gelezen, maar ik heb ze niet leren kennen. Het zijn ook geen vrienden of iets van mij geworden. Het blijven mijn afstandelijke buren. Bovendien vind ik dat Veronica niet iets ‘nieuws’ heeft geschreven: een meisje die niet aan te raken is door pijn kennen we al van Tahereh Mafi, een energiebron in de ruimte al van Romina Russell en andere superkrachten al van andere boeken. Een ander punt dat ik miste bij Carve the mark was een krachtig plot: na bladzijde 150 weet je nog steeds niet waar het verhaal heen zal gaan. Het einde daarentegen geeft het boek een goede wending – nu heb ik door waar het schip heen gaat. De laatste 50 bladzijdes van het boek geven het verhaal in één klap veel meer body. Jammer dat dat niet naar voren gehaald is.

Carve the mark was dus niet wat ik verwachte. Misschien heb ik met een verkeerde bril gelezen of misschien ben ik wel een miepert. Ik blijf ondanks dat met warme gevoelens naar het boek kijken, omdat ik gewoon zo gek ben van Veronica Roth. Ondanks dat het boek een zware worldbuilding heeft is die worldbuilding wel heel goed geslaagd: je bevindt je echt in een andere wereld en cultuur. Ik vond het vooral tof om te lezen dat Veronica ook aan cultuur heeft gedacht. Ze heeft de wereld leven ingeblazen door het zijn eigen draai te geven. Ik ga zeker deel 2 lezen en ga daar mijn hoop op vestigen. Wellicht heeft Veronica nog iets geniaals in petto dat ze uit haar mouw gaat schudden in deel 2. Ik hoop het!

 

Koop bij bol.com

 

Heb jij Carve the mark al gelezen? Vond jij de personages ook plat?