De vergiftigde gave – Melinda Salisbury

Twylla is uitverkoren. Ze is niet van koninklijken bloede, maar de goden hebben haar gezegend met een bijzondere gave. Hierdoor zal ze later de prins huwen en met hem heersen over het koninkrijk Lormere. Maar voorlopig beschouwt Twylla haar gave vooral als een vloek: door dageraadschade te drinken wordt haar huid giftig. Zo kan ze landgenoten die van verraad beschuldigd worden met een simpele aanraking om het leven brengen. Twylla beseft dat ze geen vrije keus heeft en het werktuig is van de goden en de koningin. Bovendien raakt ze zonder het te beseffen verstrikt in een web van intriges.


 

 

Ik ben terug van vakantie! Het was heerlijk: ik heb twee weken gezeild op het Nederlandse wad. Ik heb veel gelezen, dus je kunt deze week veel posts verwachten. Als eerste wil ik beginnen met De Vergiftigde Gave van Melinda Salisbury. Dit was een boek waar ik enorm naar uitkeek. Ik had van meerdere bloggers gehoord dat dit boek echt een aanrader is voor Fantasy-liefhebbers. Nou, laat mij er nou precies zo eentje zijn! Ik heb het boek gelezen en sloeg het boek met een tevreden gevoel dicht. Allereerst wil ik even juichen vanwege het feit dat dit boek zo’n mooie hardback is. Ik vind dat uitgeverijen dat echt vaker moeten gaan doen. Het is soms zo stom dat je € 19.95 moet neerleggen voor een freaking paperback terwijl je voor dat geld bijvoorbeeld ook De Vergiftigde Gave in hardback kunt kopen. Het staat gewoon veel mooier in je kast én met lezen kun je wat lomper zijn, want met paperbacks kreukel en breek de de kaft zo. Dus: hoezee voor Clavis dat ze De Vergiftigde Gave uit hebben gegeven als hardback!

 

 

Nu over de inhoud: ik vond De Vergiftigde Gave leuk, maar niet extreem goed. Dat heeft met name met het begin te maken. De kennismaking met Twylla, de koningin en het rijk neemt ruim 150 pagina’s in beslag. Melinda neemt de tijd om het rijk en Twylla’s situatie uit te leggen. Dat mag natuurlijk, maar er had van mij meer vaart in mogen zitten. Melinda neemt uitgebreid de tijd om te illustreren hoe gruwelijk de koningin is, maar ik snapte de clue al na gruwelijkheid 1. Dat had van mij niet 150 pagina’s door hoeven gaan op zich. Maar, na bladzijde 150, werd het wel boeiend en daardoor las ik het boek in één ruk uit. Zodra er dat ene leuke personage (ivm spoilers zeg ik niet wie) op het toneel verschijnt in dit boek wordt de boel ineens stuk kleurrijker. Ik vond dat ene personage een goede aanvulling in het verhaal. Het bracht meer levendigheid in het boek, omdat Twylla eigenlijk een best saaie doos is. Dat Twylla in het begin een beetje saai is, kan ze niks aan doen, aangezien de koningin haar dwingt tot een saai leven.

 

Dit boek stond op mijn TBR van juli!

Ik wil wel nog het volgende kwijt: in de De Vergiftigde Gave staan aantal een hun/hen spelfouten. Ik ben op zich geen grammarnazi, maar ik vind het wel heel storend als mensen ‘hun’ zeggen als onderwerp. In dit boek gebeurde dat ook een paar keer. Ik vind het geen ramp, maar het viel me wel op. Vooral omdat het meerdere keren zo was. Wellicht had de vertaalster wat werkdruk met het vertalen van dit boek.

De Slapende Prins, deel 2, verschijnt dit najaar! Ik ben benieuwd naar dit boek, want ik zie deel 1 echt als een opstapje. We kennen nu Twylla, de wereld en de problemen. Ik hoop dat alles zich verder ontpopt in de vervolgdelen.

Dat was het dan! Nu een vraag: zou jij spelfouten doormailen naar de uitgever? Of zou jij het zo laten?