Onvergetelijk – Alexandra Bracken


 

Ik had een bepaalde verwachting voor Onvergetelijk, en ik weet niet precies wat, maar het boek was totaal anders dan ik verwacht had. Zoals je in mijn recensie van deel 1 kan lezen, vond ik De Overlevenden echt geweldig (vooral het einde!), maar dit deel was het gewoon niet. Waar ik in deel 1 Ruby heel cool vond, vond ik Ruby in deel 2 een grote bitch met een irritante ‘ik wil de wereld redden’-flow. In deel 1 was ik verliefd op Liam, maar in dit deel is Liam een chagrijnige, schreeuwerige rotzak met een kort lontje. De romantiek tussen die twee is volledig weggeblazen. Ik vind Liam juist het leukste aan deze serie, dus met dit deel had ik echt een dip. Jammer, jammer, want ik had juist een explosief vervolgdeel verwacht met lekker veel actie, ontrafeling van de wereld en hartstochtige romantiek. Helaas niks van dat alles.

Bovendien heb ik mij groen en geel geërgerd aan de schrijfstijl van Alexandra Bracken. Ze schrijft zulke zinloze dingen en is veel te lang in haar beschrijvingen. Een voorbeeld: ‘De gang was niet krap, maar ook niet breed’. Wat heb ik aan deze informatie? Zeg gewoon hoe breed de gang was. Of nee – beter: zeg gewoon niet hoe breed de gang was, want wat kan ik met die info? Juist, helemaal niks. Nog een voorbeeld: ‘De kamer was klein, maar te doen. Compact, maar niet claustrofobisch. […] Op haar bureau stond een computer, handtas, lamp en vier boeken’. Dat de kamer klein is en dat er een lamp op het bureau staat, heeft geen drol met het verhaal te maken. Het beïnvloedt het verhaal ook niet eens.  Waarom moet ik dit dan lezen? Waarom wil Alexandra dat ik dit weet? Het leidt enorm af van het verhaal en het is niet zo dat ik hierdoor meer het verhaal ingetrokken wordt. Je wordt juist volgeduwd met onzinnige informatie over de omgeving waardoor je in je hoofd geen plek meer over hebt voor de emoties van de personages. Dom vind ik.

Daarnaast vond ik het plot heel teleurstellend. Alle personages blijven hangen in hun ontwikkeling, de nieuwe personages zijn onzinnige eendagsvliegen en iedereen is corrupt en slecht, slecht, slecht. Ik zag geen lichtpuntje aan de horizon. Bovendien leer je niks verder over de ziekte of over de wereld. Het verhaal staat in die zin stil.

Ik ben benieuwd of het slotdeel dit goed kan maken. Eerlijk gezegd heb ik niet zo veel zin meer om hem te lezen, maar er is mij verteld dat het slotdeel echt heel gaaf is, dus ik ga me er binnenkort maar aan wagen. Dit deel vond ik in iedergeval niet zo tof.

PS. Heb je de film The Darkest Minds al gezien in de bioscoop? HIJ IS ZO GAAF! Hij is ook best dicht bij het boek gebleven. Echt super gaaf.

 

Soms kan het tonen van je ware gezicht je dood betekenen…
Ruby heeft nooit gevraagd om de superpowers die haar bijna het leven kostten. Nu moet ze die dagelijks gebruiken in haar strijd om een corrupte regering ten val te brengen en om in de gedachten van haar vijanden in te breken. De andere leden van de Children’s League zien haar als hun leider, maar Ruby weet diep vanbinnen wat ze werkelijk is: een monster.

Koop bij bol.com