Torenhoog – Katharine McGee

 

 


Torenhoog stond absoluut op mijn lijstje ‘Most anticipated reads of 2018’. Ik vond de eerste twee delen erg leuk en was razend benieuwd naar de conclusie. De andere twee delen eindigden goed en smaakten steeds naar meer. Ik begon dus met een goed gevoel aan Torenhoog, maar helaas werd ik na elk hoofdstuk steeds minder enthousiast.

Mijn grote probleem met Torenhoog is dat er eigenlijk gewoon niks gebeurd. Vanwege spoilers kan ik het niet helemaal toelichten, maar alle personages bevinden zich in hetzelfde stadium als in boek 2. Toch doet Katharine McGee er 480 pagina’s over om de trilogie af te sluiten. Ik verwachtte een geweldige zet: een goede plottwist die je niet zag aankomen, nog een moord of juist een heerlijke intrige of zwendel: maar helaas niks van dat alles. De personages zijn met name bezig met zelfmedelijden en lopen rondjes in hun eigen ellende. Er zat geen vaart in het verhaal. Ik had graag een ontwikkeling gezien, maar deel 3 is eigenlijk een samenvatting van boek 2 en dan snel een einde er aan geknoopt.

 

 

Daarnaast vond ik het einde een beetje teleurstellend. Ik vond Duizendhoog juist zo sterk omdat het een zeer, rauw randje had, maar in Torenhoog is eigenlijk alles confetti, roze regenboogpony’s en ballonnen bij dat vergeleken. Ik zat te wachten op een prachtig offer, of dé ultieme samenkomst of iets. Maar dat kreeg in niet. Ik zat met name op vergelding te wachten, maar ook dát kreeg ik niet.

Torenhoog vond ik dus absoluut minder dan de eerste twee delen, maar dat doet niks af aan de serie zelf. Met name Duizendhoog, deel 1, vond ik heerlijk! Ik zal je dus zeker aanraden om deze serie te lezen, maar verwacht dus niet te veel van het einde 😉

 

 

 

New York, 2119. Leda, Watt, Rylin, Avery en Calliope leven in de toren en hebben allemaal zo hun eigen problemen. Een onbereikbare liefde, een politieonderzoek, bedrog, listen en leugens… Wie weet zich staande te houden in deze duizend verdiepingen tellende toren?