Schaduw van de Vos – Julie Kagawa

Eens in de duizend jaar krijgt iemand de kans de grote Kamidraak aan te roepen en een wens doen. Maar dat kan alleen als je in het bezit bent van een geheimzinnige eeuwenoude perkamentrol. De nieuwe tijd is bijna daar, en boze krachten zijn eropuit om de rol in handen te krijgen…
Yumeko is een meisje met een gevaarlijk geheim. Ze is een shapeshifter, iemand die van gedaante kan verwisselen, iets wat niemand mag weten. In de tempel waar ze is opgegroeid, is ze veilig, tot de tempel op een dag in brand wordt gestoken en alle bewoners in de vlammen omkomen. Behalve Yumeko. Zij kan nog net op tijd ontsnappen, mét de grootste schat van de tempel: een stuk van de eeuwenoude perkamentrol. Yumeko weet nu wat haar te doen staat. Tegen iedere prijs moet ze de rol in veiligheid brengen, zelfs als ze daarvoor haar leven op het spel moet zetten.


 

Ok. What de hell happened? Willemijn die Julie Kagawa maar DRIE sterren geeft? Ja, I know. Dit is bijna niet te geloven he? Ik ben namelijk rete fan van Julie Kagawa maar Schaduw van de Vos was gewoon helemaal niet voor mij. Op verschillende fronten was het gewoon een ‘dis-match’. Ik heb me zelfs door het boek heen moeten bijten.

Ik keek enorm uit naar Schaduw van de Vos. Toen het boek ook door de brievenbus viel, pakte ik hem meteen op om te gaan lezen. Met name het kitsune-gehalte (een magisch, japans, vos-wezen) trok bij heel erg aan. Ik weet bijna niks van Japanse mythologie, dus ik was erg benieuwd. Ik dacht dat het heel tof zou zijn. Dat was het uiteindelijk ook wel, maar ik vond dat Julie Kagawa in dit boek een beetje stoer deed met haar kennis. Ze gooide de ene na de andere Japanse term door het verhaal en daarmee raakte ze mij kwijt. Al die wezens hebben moeilijke woorden. Bovendien gebruikt ze veel Japanse taal. Yumeko zegt soms ineens Japanse woorden, zoals Ite voor auw!, die ik soms niet helemaal kon plaatsen. Je moet dan achterin het boek gaan kijken wat het betekent, maar daar heb ik absoluut geen zin in. Ik vind het al vreselijk om met een studieboek de lijst achterin te raadplegen, laat staan bij een normaal leesboek. Nee, dat is echt niet voor mij weggelegd. Een verhaal moet gewoon begrijpbaar zijn. Wat mij betreft is er dan geen ruimte voor buitenlandse woorden die ik niet ken.

 

 

Ten tweede vond ik het verhaal een beetje ongeloofwaardig. Vooral de samenkomst van Yumeko en Tatsumi. Ik snap gewoon niet dat je met een samurai meegaat waarvan je weet dat hij dodelijk en zeer gevaarlijk is. Later komen er nog twee personages bij die ik moeilijk kon plaatsen. Ik had een beetje het idee dat Julie Kagawa graag weer een Puck wilde schrijven zoals in The Iron Fey, maar dat is in dit boek echt mislukt. Ik heb geen een keer gelachen.

Daarnaast vond ik de personages ook nog eens plat. Ze kwamen niet tot leven in mijn hoofd. Ik voelde niets als er iets ergs gebeurde of iets. Ik weet niet zo goed waar dat aan lag. Wellicht door al die moeilijke namen?

Al met al, Schaduw van de vos is mijn minst favoriete boek van Julie Kagawa. Ik weet nog niet of ik de vervolgdelen ga lezen. Dat laat ik afhangen van de flaptekst. Wellicht maakt me dat wel weer nieuwsgierig.