Mermaid – Louise O’Neill

Een hervertelling van The Little Mermaid. Ik kijk omhoog. Ik kijk naar de donkere zee, de woeste golven, en doe mijn best om een glimp op te vangen van het zwakke licht in de verte. Dat is waar mijn moeder naartoe is gegaan, naar boven. En daar moet ook ik naartoe als ik de antwoorden wil vinden waarnaar ik op zoek ben.


Diep in de zee, aan de koude Ierse kust, droomt zeemeermin Gaia van een leven zonder haar tirannieke vader. Wanneer ze eindelijk voor het eerst naar de oppervlakte mag zwemmen, wordt ze verliefd op een mensenjongen. Ze verlangt naar een leven boven water. Hoe hoog is de prijs die ze daarvoor moet betalen?

Whoa, maar 2 stérren? What happenend? Nou, Mermaid happened! De cover van dit boek is super shiny, maar de inhoud vond ik helaas helemaal niks aan en het maakte me zelfs boos. Ik had veel zin in dit boek, omdat ik dacht dat het net zo lekker zou worden als Sea Witch, maar dat was helemaal niet het geval.

Waarom vond ik Mermaid zo slecht? Het begint ten eerste met de platheid van de personages. Gaia kwam helemaal niet tot leven in mijn hoofd en alle andere personages ook niet. Daarnaast vond ik Gaia’s love interest, Oliver, een zeer slecht uitgewerkt en leeg personage. Oliver is een werktuig voor Louise om haar feministische punten in dit boek tot stand te laten brengen. Oliver is namelijk een leeg, verwend, egocentrisch personage dat helaas de pech heeft om geschapen te zijn met een piemel, volgens de schrijfster Louise dan. Want Louise heeft ervoor gekozen om alle mannen in dit boek lege eikels te laten zijn. Ik irriteerde me daar mateloos aan! Gaia’s vader, Zale, Oliver, Oliver’s vrienden, ect. het zijn allemaal seks- en macht beluste mannen. Echt, stuk voor stuk. Geen enkele afwisseling. In Gaia’s wereld zijn mannen niks anders dan eikels en randdebielen.

Daarmee kom ik meteen op mijn tweede punt: ik vind het feministische uitganspunt in dit boek zó verschrikkelijk misgeslagen. Waarom schrijft Louise een boek met alleen maar poepmannen? Zo is de echte wereld helemaal niet! En waarom zijn alle vrouwen in dit boek een slachtoffer? En waarom ‘voelen ze elkaar allemaal aan in hun ellende’ en ondersteunen ze elkaar als een stel jankende zeurwijven? Ik vond het vreselijk goedkoop. De feministische insteek was veel te geforceerd en lag er bovenop. Ik wist van tevoren niet eens dat dit een feministisch werkstuk was, maar na een aantal bladzijdes had ik het meteen door. Elke vrouw is onderdrukt, haar verlangens liggen ergens anders, en ze worden in toom gehouden door geile, dominante mannen. Ik weet niet in wat voor een wereld Louise leeft, maar ik vind het totaal geen goede afspiegeling van de werkelijkheid. Vrouwen kunnen namelijk ook stiekem onderdrukt worden door lieve mannen waarvan je in het begin niet zult zeggen dat ze dat in zich hebben. En we kunnen het ook omdraaien: er zijn ook miljoenen mannen die onderdrukt worden door juist een vrouw! De wereld is veel gecompliceerder en Louise heeft een scheve, onwerkelijk aftreksel neergezet. Ik ben echt teleurgesteld! En oh, wat ik ook nog kwijt wil: Louise heeft een wereld geschapen met dit boek waarin schoonheid van de vrouwen een last is. Want mannen kunnen je dan alleen nog maar als lustobject zien en niet verder kijken dan je schoonheid. Ook dat vind ik een vreselijk kinderachtige redenatie. Louise doet net alsof in dit boek dat lelijk zijn maar beter is, wat ze vervolgens veel van haar personages ook dan vervolgens aan doet. Echt, even serieus. Waar slaat dat op?

Bovendien eindigt het verhaal op een rot manier: vol losse eindjes. Ik kan op zich best tegen cliffhangers of een open einde, maar dit einde valt er niet onder. Louise stop gewoon ineens en het verhaal is helemaal niet af.

Mermaid is voor mij een verschrikkelijke faal en ik raad iedereen het af om het te lezen. Wil je iets powerfuls met zeemeerminnen? Lees Sea Witch
dan! 1000000x beter!