De Koningin van Lucht en Duisternis

Ik deel van dit boek geen synopsis, aangezien er op de achterkant van dit boek een mega spoiler voor andere lezers op staat.

Zo, dit wordt een lastige recensie, want ik ben er nog steeds niet over uit wat ik nou van Koningin van Lucht en Duisternis vond. Het allereerste wat er in mij opkomt is: WAT EEN LANGE ZIT. Ik heb er welgeteld 31 dagen over gedaan. Ik heb dus de hele maand juni niks anders gelezen! Deze dikkerd van 900 pagina’s is enorm zwaar en de woorden zijn ook nog eens klein. Een echte langzitter dus.

Het zou echter niet eerlijk zijn als ik zou zeggen dat het verhaal traag of saai was, want dat vond ik het absoluut niet. Er gebeurde genoeg en als ik ervoor ging zitten, sjeezde ik er zo 80 bladzijdes doorheen, maar alsnog ging het boek wel een gegeven moment op mijn nek zitten. Dat kwam denk ik door de volgende redenen

  1. Ik vind dat Cassandra Clare in dit boek al haar eerdere maniertjes uit de kast heeft getrokken. De Koningin van Lucht en Duisternis is absoluut geen ‘one of a kind’. Alle plotwendingen die er waren, heb ik al eerder gezien in andere boeken.
  2. Ik irriteer me mateloos aan haar ‘iedereen date met iedereen’- gehalte in dit boek. Waarom kan iemand niet gewoon single blijven? Het lijkt wel een sekte waar iedereen maar iedereen met elkaar hokt. Ik heb het idee dat Casssandra het volgende denkt: ‘Goh, we hebben 22 personages, waarvan 1 trio en de rest stelletjes, dus dat zijn 10 koppels, dus dan blijft er eentje over. Oh, die gaat dan dood. Opgelost!’
  3. Ik miste een ‘wauw’- factor. De ontknoping vond ik matig.
  4. Cassandra Clare laat overal kruimels liggen die OVERDUIDELIJK een belangrijke factor gaan spelen in de vervolgdelen. Waarom maakt ze een verhaal nooit netjes af? Ik onthoud het allemaal niet meer hoor. Al die namen en achtergronden…
  5. Ik irriteerde me ook aan het feit dat belangrijke personages 900 levens lijken te hebben. Ze overleven alles en natuurlijk komt altijd alles op zijn pootjes terecht. Het einde van Emma en Julian vind ik daarom ook echt onbevredigend. Cassandra, wees eens hard voor je personages!

Desondanks deze vijf redenen heb ik wel van het boek genoten. Cassandra Clare kan ontzettend goed schrijven en zeker op spannende stukken. Ik zag alles als een film voor me. Bovendien lees ik gewoon standaard alles wat van Cassandra Clare is, want het is gewoon verslavend.

Dit deel was dus niet mijn vriend, maar het doet niks af aan mijn ‘fan zijn’ van Cassandra Clare’s boeken. Natuurlijk ga ik de vervolgdelen lezen. En natuurlijk zal ik me dan wel aan bepaalde dingen weer irriteren. Maar hé, het is Cassandra Clare. En dat móét je gewoon gelezen hebben!