Hemel in het IJs – Adrienne Young

De wereld van de zeventienjarige Viking-dochter Eelyn bestaat uit oorlog voeren. Ze weet niet anders dan dat ze samen met haar clan, de Aska, telkens weer strijdt tegen hun grootste vijand, de Riki. Haar leven is wreed, maar eenvoudig: vechten en overleven. Totdat ze op het slagveld het onmogelijke ziet: haar broer die meevecht met de Riki. De broer die ze vijf jaar geleden zag sterven.

Eelyn wordt gevangengenomen en moet als slaaf overwinteren in de bergen bij de Riki. Maar als ze zichzelf begint te herkennen in de mensen die ze altijd heeft geleerd te haten, brokkelt de wereld die ze zo goed dacht te kennen langzaam af. Wanneer het dorp wordt aangevallen door een meedogenloze derde clan, moet Eelyn Fiske vertrouwen, de vriend van haar broer die haar meerdere keren heeft geprobeerd te vermoorden. Samen moeten ze een einde maken aan de bloedvete tussen de Aska en de Riki, anders zullen ze moeten toekijken hoe hun mensen worden afgeslacht.

De Hemel in het IJs heeft al veel lof ontvangen en ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn. Dit boek is een mustread voor alle viking-, The Last Kingdom, Beyond a Darkened Shore en Onverschrokken. Stoer, vrouwelijk, kick-ass personage? Check. Goede worldbuilding? Check. Actiescenes geweldig en super spannend beschreven? Check!

De Hemel in het IJs lijkt een beetje op Beyond a Darkened Shore en dat bedoel ik niet verkeerd. De hele sfeer (een clan, een vrouwelijk hoofdpersonage, een afstandelijke lover, ect.) doen een beetje hetzelfde aan. Ealyn doet mij echter weer denken aan het hoofdpersonage van Onverschrokken: Ealyn is namelijk écht onverschrokken, cool, stoer, mààr ze heeft ook een hele zachte, gevoelige kant. Vrouwen zoals ik ze het liefste zie!

Als je gek bent op Noorse verhalen, dan kun je dit boek echt niet laten liggen. Het zit vol actie en ik vond de beschrijvende stijl van Adrienne erg goed. Ze zoog me echt in het verhaal. Bovendien vind ik het heel fijn dat dit een standalone was (er is wel een vervolg, maar die volgt een ander personage).

Het einde vond ik echter wel iets té makkelijk. Vandaar dat ik het boek niet meer dan vier sterren geef (ook al vond ik de rest super). Ik vind het einde net iets te lief, net iets te rond en net iets te perfect. Adrienne had van mij wel wat harder voor haar personages mogen zijn. Het begint namelijk kick-ass, maar eindigt in ‘madeliefjes en knuffelbeertjes’. Tenminste, dat gevoel kreeg ik een beetje.

Ik heb genoten van het romantische aspect in dit boek. Het ging namelijk heerlijk langzaam, heel goed opgebouwd en vooral heel mooi. Niks fast-paced, verhit en slordig, maar gewoon mooi opbloeiend. Ik houd daarvan! Het geeft je als lezer ook iets om naar uit te kijken.