Her Royal Highness – Rachel Hawkins

Millie Quint is er kapot van als haar vriendin met een ander zoent. Omdat ze de gedachte om elke dag met haar ex geconfronteerd te worden niet kan verdragen, besluit Millie om beurzen aan te vragen voor prestigieuze scholen. Hoe verder van Houston, hoe beter.
Millie kan haar geluk niet op als ze wordt toegelaten tot een van de meest exclusieve scholen ter wereld in de Schotse Hooglanden. Alles aan Schotland is anders: het landschap is mistig en groen, de school is prachtig en de studenten vinden haar Amerikaanse accent superschattig. Er is alleen één probleem: Millies kamergenoot Flora gedraagt zich als een echte prinses. Ze ís ook een echte prinses. Van Schotland.
De twee kunnen elkaar niet uitstaan, maar voordat Millie het doorheeft, heeft ze wéér een vriendin. Prinses Flora zou een nieuw hoofdstuk in haar liefdesleven kunnen zijn, maar Millie weet dat de kans op een happily ever after klein is. Het echte leven is tenslotte geen sprookje… Of toch wel?

Ik houd er zelf ook niet van, maar dit wordt een pittige, niet zo’n aardige recensie. Waar ik Royals, deel 1 van deze serie, op zich nog wel grappig vond en vermakelijk, vond ik dit vervolg echt vreselijk van het vreselijkst. Het verhaal is super voorspelbaar, er gebeurt gewoon niks, er staat onzin op de voorkant, de personages zijn nep en de ‘schrijftoon’ van Rachel klonk me vals in de oren. Ik zal je vertellen waarom.

Ten eerste begin ik mij een beetje te irriteren aan de personages die Rachel Hawkins schrijft. Ik heb nu drie boeken van haar gelezen en ik vind het ontzettend smaakloos dat in alle drie de boeken het vrouwelijk hoofdpersonage uit precies dezelfde ingrediënten bestaat: kibbelig, irritant opgewekt, zogenaamd lomp (maar eigenlijk vind iedereen haar heel charmant met haar lompheid), rap van de tong en vol flauwe grapjes. De personages van Royals, Rebel Belle en Her Royal Highness zouden niet uit elkaar te houden zijn als ze er niet anders uitzagen en andere namen houden. Ik ben benieuwd of Rachel Hawkins ook nog een ander type kan schrijven. Ik heb Hex Hall nooit gelezen, dus wellicht is het daar anders. Ik ben met Rebel Belle gestopt na deel 1, omdat het personage me dus niet aanstond.

Bovendien is Rachel wat bij betreft de koningin in flauwe plotten schrijven. Ik had nog maar dertig bladzijdes van Her Royal Highness gelezen en er was nog niks gebeurd behalve een love interest opbloei. Het leek net of Rachel tegen het einde dacht “Shit! Er moet nog wat gebeuren”. Dus ineens zegt persoon A iets onaardigs tegen persoon B, je hebt twee bladzijdes drama, maar natuurlijk is het binnen 4 bladzijdes weer goed. Zó jammer.

Daarnaast ben ik gewoon pissig om de slogan op het boek. Het is gewoon dikke flauwekul. Er staat ‘Een prinses. Talloze geheimen. En een roze steen.’ Ik dacht daardoor: ‘Oh jammie, mysteries, heerlijke geheimen en een belangrijke roze steen. Zal die gejat worden ofzo? Of is hij magisch?’ Maar nee, er is helemaal geen sprake van een belangrijke steen. Het enige wat er in dit boek voorkomt is dat iemand een opmerking maakt over een roze steen en haar karakter. Dat. Is. Alles. What the actual fuck? En talloze geheimen? Dat slaat ook nergens op, want het boek gaat helemaal niet over geheimen. De personages moeten elkaar natuurlijk wel leren kennen, maar het is niet zo dat ze een ‘groot geheim’ achterhouden. Dus die geheimen en de steen hebben niks te maken met het plot. Waar gaat het plot dan wel over, hoor ik je denken. Nou, nergens over dus.

Her Royal Highness is dus wat mij betreft absoluut geen aanrader. Maar misschien denk jij er anders over. Ik ben benieuwd!