Adder – Bex Hogan

Hij maakt een moordenaar van me.
Of hij zal met laten vermoorden.
Dat is mijn lot.
Marianne is voorbestemd om de Adder te worden, beschermer van de Twaalf Eilanden. Maar de heersende Adder staat haar benoeming in de weg. Corrupt en meedogenloos zeilt hij de zeeën over in zijn oorlogsschip, in zijn kielzog een spoor van pijn en lijden. Hij is de gevaarlijkste man van de oceaan – en haar vader.
Ze was geboren om de eilanden te beschermen. Maar kan ze voor ze vechten als dat betekend dat ze haar familie zal verliezen, haar thuis, de jongen waar ze van houdt – en zelfs haar leven?

Wat een beauty is deze uitgave van Adder! Als je hem ziet liggen in de winkel – shinend like a star – dan kun je hem bijna niet laten liggen. De folie opdruk knalt er echt uit. Super tof!

Maar hoe is de inhoud? Ik heb een beetje gemengde gevoelens over Adder. Het boek is het beste te beschrijven als ‘oké’. Het is zeker geen Falling Kingdoms, Schim en Schaduw of A darker Shade of Magic, terwijl het wat betreft genre daar wel in past: magie, een mysterieus land, gave oorlogsschepen, veel actie, geweld, een stoer hoofdpersonage en veel intriges. Eigenlijk heeft Adder alle elementen om een hele toffe fantasy YA te zijn, maar toch pakte het me gewoon niet. Waar lag dat aan?

Ik weet het niet zo goed waar het aan lag. Er is sprake van ontzettend veel actie in het boek en dat is ook goed beschreven. Ik zag het hele verhaal als een film voor me. Maar vond ik het spannend? Nee, eigenlijk niet. Voelde ik me verbonden met Marianne? Nee totaal niet. Ik vond haar vooral een labiele puber die gewoon niet weet wat ze wil. Het ene moment is ze een mietje, het andere moment een badass, het ene moment is ze hier doodsbang voor en het andere moment helemaal weer niet. Ze switcht van lammetje naar killerbee en weer terug. Er gebeuren echt heftige dingen in het boek (Bex is écht niet zuinig op haar personages), maar het deed me gewoon niks. Als er bloed op de grond lag, dacht ik er niet eens over na. Ik jakkerde gewoon door. Ik denk dat het door Marianne komt dat ik dit verhaal niet waanzinnig, super gaaf of cool vond. Ik leefde niet genoeg mee en af en toe irriteerde ik me zelfs aan haar.

Bij de ontknoping van het romantische stuk was ik zelfs verveeld. Ik had geen hartjes ogen of was blij omdat het eindelijk gebeurde. Het deed me niets! Maar dat kwam denk ik ook omdat ook haar mannelijke personages niet genoeg uitgediept waren.

Het einde was prima, maar niet knallend of iets. Het paste wel bij de voortgang van het boek. Er zijn ook nog open eindes, dus het is heel duidelijk dat er nog meer boeken achteraan komen. Helemaal aan het eind kun je zelfs al een voorproefje van deel 2 lezen (waarvan de cover ook echt prachtig is trouwens!).

Om toch nog positief over dit boek te eindigen: ik vond het oorlogsschepen-element in dit boek erg tof. Zeker samen met alle eilanden. Mijn man speelt Sea of Thieves en daar moest ik echt aan denken. Dus als je dat leuk vindt, dan moet je dit boek maar eens proberen!