Ziel van het zwaard – Julie Kagawa

Eens in de duizend jaar, wanneer een nieuw tijdperk aanbreekt, krijgt degene die op dat moment eigenaar is van een geheimzinnige perkamentrol een geweldige kans. Hij of zij kan de grote Kami-draak aanroepen en een wens doen.
De nieuwe tijd is bijna daar, en boze krachten zijn eropuit om de rol in handen te krijgen. Tot nu toe is het de zestienjarige Yumeko gelukt de drakenrol uit handen van de vijand te houden. Ze is al een eind op weg om haar stukje van de rol naar de tempel te brengen, waar het veilig is.
Maar dan dient zich een nieuwe vijand aan: een levensgevaarlijke demon, die eeuwenlang gevangen zat in een vervloekt zwaard, is ontsnapt en heeft bezit genomen van Kage, de jongen die had beloofd haar te beschermen…

Met Ziel van het Zwaard heb je een unieke, pakkende fantasy read in handen. Zoals je in mijn eerdere recensie van deel 1 kunt lezen, was ik over Schaduw van de Vos niet laaiend enthousiast, maar deel 2 was beduidend beter. Dit boek zit namelijk vol monsters die me echt kippenvel bezorgden en het plot ontvouwde zich verder. Met elke pagina werd het interessanter.

Met name Tatsumi maakt dit boek mysterieus. Ik vind zijn karakter erg intrigerend. Hij doet me een beetje denken aan de jonge knapen van Sparta vroeger, die volgens de legendes gruwelijk werden opgevoed tot de beste strijders ooit. Zo kregen de Sparta jongens vroeg ieder een eigen hond, waar ze mee opgroeiden en samen mee leerde vechten. Maar op hun 12e (geloof ik?) was hun ultieme test om zelf hun eigen hond af te slachten. En dat deden ze allemaal, stuk voor stuk. Tatsumi komt uit een zelfde cultuur. Hij is een perfecte killing machine, met een eer gevoel die voor ons Westerlingen niet te begrijpen is. Hij voelt niks, en voert alleen orders uit. Maar het lijkt dat hij toch wel gevoelens begint te ontwikkelen… ik vond dit gedeelte uit het boek echt jammie. Ik hoop dat er in deel 3 nog meer ruimte voor is. Heerlijk!

Deel 2 is dus beter dan deel 1, maar toch vond ik Ziel van het Zwaard soms ook een moeilijk broertje. Ik vind namelijk dat Julie Kagawa onnodig veel onbekende termen in het verhaal gooide. Het was soms voor mij compleet Chinees (letterlijk volgens mij) en ik snapte er geen bal van. Ik vond het ook niet nodig.

Julie Kagawa geeft in dit boek leven aan monsters die je je nooit had kunnen voorstellen. Aan de ene kant vond ik dat top, maar soms vond ik het ook net te. De monsters zijn namelijk soms echt bah (wat ze soms verzint! Bizar!). Als je gek bent op monsters, dan is dit boek jouw ding.