De Kleuren van Colorado – Rebecca Yarros

Camden Daniels, de hoofdpersoon in ‘De kleur van Colorado’ van Rebecca Yarros, zou zijn verleden het liefst achter zich laten. Zes jaar geleden keerde hij terug van het slagveld zonder zijn jongere broer. Niemand in zijn thuisstad Alba in de Amerikaanse staat Colorado kon hem dat vergeven, vooral zijn vader niet. Dus vertrok Camden – voorgoed. Of dat dacht hij tenminste. Want als zijn vader begint te dementeren, heeft hij geen keus. Hij gaat terug naar huis. Terug naar het verraad, terug naar de pijn én terug naar Willow, de vrouw die hij nooit heeft kunnen vergeten. ‘De kleur van Colorado’ is een aangrijpend verhaal over oorlog, alzheimer, maar boven alles liefde. 

Een eenduidige recensie schrijven van De Kleuren van Colorado vind ik moeilijk. Want, hoewel ik enorm naar dit boek uitkeek, vond ik het totaal niet de Yarros-magie hebben van de Flight & Glory serie. Was het dan een slecht boek? Nee, dat niet. Het boek was zeker aangrijpend en het verhaal blijft ook hangen. Maar toch, ik vond het boek wel teleurstellend omdat ik de magie vanouds miste.

Waar zit het hem dan in? Ten eerste vond ik Camden tegenvallen. Niet als uitwerking van personage, maar als personage zelf. Hij zal vast hot en stoer zijn, maar ik vond hem niet de nodige ‘jus’ hebben. Hij was een beetje flauwtjes. Ik miste de hartstondige emoties die ik van Yarros gewend ben. Hij was niet grappig, hij was niet intrigerend. Hij was gewoon Camden. En dat vond ik een beetje saai.

Dan Willow: haar vond ik ook maar gek. In het boek vind ik dat ze veel te veel voorop stelt dat ze ‘over de dood van haar verloofde’ heen is. Ik miste de gapende, rauwe wond en de bijkomende emoties die Yarros JUIST heeft bewezen zo goed te kunnen beschrijven. Het klikte gewoon niet lekker.

Dus ja, als je de twee hoofdpersonages al niet super vindt, dan gaat het natuurlijk hard achteruit. Maar als derde punt kan ik ook nog aangeven dat ik het verhaal langdradig en un-eventfull vond. Ik heb als test 200 bladzijdes geskippt om te kijken of ik het verhaal dan nog helemaal zou kunnen volgen, en ja hoor! Dat kon gewoon. Natuurlijk ben ik toen weer 200 bladzijdes terug gegaan, want ik wilde het hele verhaal mee krijgen, maar dat zegt wel iets.

Wat ik echter wél heel mooi vond aan dit boek was het Alzheimer-element. Dat heeft mij echt aan het denken gezet. De vader van Camden heeft Alzheimer er daar komen de nodige dilemma’s bij kijken. Wanneer kan iemand met Alzheimer nog voor zichzelf kiezen? Wanneer is de ‘echte ik’ aan het woord, en wanneer de Alzheimer-ik? Ik vond dat een zeer interessant vraagstuk, wat ik dan ook zorgvuldig gelezen en gevolgd heb.

De Kleuren van Colorado was het dus niet helemaal voor mij. Ik vond De laatste brief ook al minder, maar ik geef niet op: ik weet dat Yarros goud kan schrijven. Dus ik wacht gewoon totdat-ie weer komt!